Hello after a long break!
بعد از این همه سال، باز سلام از پراگ زیبا.
نوشتههای قدیمی رو اصلاً نمیتونم بخونم. اون موقعها از لحاظ روحی و روانی و شرایط زندگی و خانواده و کار، وضعم اصلاً خوب نبود؛ ولی خوشحالم که الان سالهاست اروپا زندگی میکنم و طعم استقلال رو میچشم(برای این موقعیت خونها گریستم و فکر نکن فرش قرمز برام پهن بود رفیق!). دارم بیشتر و بیشتر خودم رو میشناسم، گاهی هم اصلاً نمیفهمم چرا بعضی چیزا میره تو مخم و بعضیا اصلاً با من جور در نمیان
امید این عکس رو گرفته. محل: نزدیکی های قلعه پراگ 2026
دیگه پا گذاشتم تو دهه چهل زندگیم و از اون توحیدِ دهه بیست و سی دیگه خبری نیست. توحیدی که همش کار کرد، اما میوهی زحماتش رو بقیه خوردن و آخرش خودِ توحید موند و یه مشت تجربهی تلخ و حوضش. ولی خب، هرچی بود گذشت؛ درسته همهی اونا تو ذهن آدم زندهن، ولی نباید بذارم زمان حالم رو داغون کنن.
از لحاظ کاری هم تو پراگ تجربههای بیشماری داشتم، از شوکهای مهلک بگیر تا آرامش، ولی هیچ وقت به هیچ کس چیزی نمیگم، چون آخرش همه چی شخصیه و این نسخههایی که زندگی برام پیچید رو لازم داشتم، چون باید و باید از نظر فکری و هویتی و رفتاری کلی تغییر میکردم؛ کردم هم، خوبم کردم، و بابتش شاکرم. یه سری اتفاقا با سرعت برق و باد افتاد که اون موقع میگفتم چرا اینقدر تند؟ ولی الان تازه میفهمم اگه اونجوری نمیشد، میشستم میگفتم چیکارا کردم، چیکارا دارم میکنم، چیکارا میخوام بکنم، و خودمو میکشتم که بقیه رو هم موفق کنم یا بهشون بگم چطور باید زندگی کرد! چقدر ابله و سادهدل و مهربون بودم. آخه کی حاضره به چرت و پرتای من گوش بده، چه برسه بخواد عمل کنه؟ نسخه هر کس توی زندگی مختصِ خودش هست.
عمل فقط سه تا برادر: امید و توحید و آرتِ زیبا
در پارتی استودیو
اینجا آرت رو هم برده بودیم به مهمونی استودیو - تابستون داغ و شرجی 2026
چند تا حرکت اساسی زدیم که پیش خودم میمونه و قرار هم نیست کسی خبردار بشه. ولی روشون کلی زحمت کشیدیم.
یه حرکت اساسی هم قراره تو انیمیشن مملکت بیفته؛ همه چیزو سپردم دست آقای امیرمحمد دهستانی و امیدوارم زودی نتیجهی نهاییش رو جامعهی انیمیشن ببینه و بالاخره به یه زبون مشترک برسیم. پای این پروژه خون گریه کردم و فقط از روی اعتماد و دلسوزی و ایمانی که به آدمای دلسوز دارم، همه چیزو دادم دست ایشون. امیدوارم از این به بعد همه چی خوب پیش بره، و همینجا هم از آقای دهستانی صمیمانه ممنونم بابت این فرصت ارزشمند و تاریخی که فراهم کردن. درسته هنوز سعادت دیدار حضوری نصیبمون نشده، ولی امیدوارم یه روزی یه جایی همدیگه رو ببینیم و با نتیجهی این پروژه یه عکس یادگاری هم بگیریم
سال ۲۰۲۶ میلادی هم نصفه شد. این دو سال اخیر خیلی پرکار و پرمشغله گذشت.
فعلاً.
English version:
Hello again from beautiful Prague, after all these years.
I can’t even read my old writings anymore. Back then, I was in a rough place mentally and emotionally, and things weren’t good with my family or work life either. I’m glad that I’ve now been living in Europe for years and getting to taste real independence. I understand myself more and more, though sometimes I honestly can’t figure out why certain things stick with me while others just don’t sit right with me at all
I’ve stepped into my forties now, and that Tohid from his twenties and thirties is long gone. That Tohid who worked nonstop while others reaped the rewards of his effort, and in the end all that was left was Tohid himself, along with a pile of bitter experiences and his own troubles. But anyway, it’s all in the past now. Sure, all of it still lives in my mind, but I can’t let it wreck my present.
Career-wise, I’ve had countless experiences in Prague, everything from devastating shocks to genuine peace, but I never really talk about any of it with anyone, because in the end it’s all personal. I needed the lessons life threw at me, because I had to go through major changes in how I think, in my identity, and in how I behave, and I did, and I’m grateful for it. Some things happened at lightning speed, and back then I kept asking why everything had to move so fast. Only now do I realize that if it hadn’t happened that way, I’d have sat around telling everyone what I’d done, what I was doing, and what I planned to do, exhausting myself trying to make them successful too or explaining how life should be lived. God, how naive and soft-hearted and simple I was. Who’s even going to listen to my nonsense, let alone act on it?
Action belongs to just three brothers: Omid and Tohid and a beautiful Art/
A few major moves have happened that I’m keeping to myself, and they’re not meant for anyone to know about. But a lot of hard work went into them.
Another major move is about to happen in the country’s animation scene. I’ve handed everything over to Mr. Amirmohammad Dehestani, and I hope the animation community gets to see the final result soon, and that we finally reach a shared language. I bled over this project, and it was purely out of trust, care, and my faith in people who genuinely care that I handed it all over to him. I hope everything goes well from here on out, and I want to sincerely thank Mr. Dehestani here for providing this valuable and historic opportunity. We haven’t had the chance to meet in person yet, but I hope one day, somewhere, we’ll finally meet and take a photo together to mark the result of this project
2026 is already half over. These past two years have been incredibly busy and full on.
For now, that’s it
