92 → 71: Our Battle with Being Overweight
1. The Morning I Saw Myself in the Mirror
I was in the shower, lost in my thoughts as usual, when my eyes suddenly landed on my thighs. They were slowly starting to sag under the weight of the fat. My heart sank, and I’ll never forget that moment.
I’m not someone who lets himself go without noticing. I always used to wonder how people whose weight climbs that high don’t see it happening to themselves. And now I hadn’t seen it either! I couldn’t believe I had been turning, so slowly and quietly, into someone who gets out of breath after a few steps.
I got out of the shower, quickly got dressed, went to Omid and said: “This can’t go on.”
این منم، در اوج اضافه وزن، توی کارلووی واری چک. زخم‌هایی که روی دست و پام می‌بینید یادگار یه زمین خوردن موقع دویدن با آرت‌ئه. آرت یهو شروع کرد به دویدن و من هم قلاده رو ول نکردم. چند قدمی باهاش دویدم که رسیدم به یه پستی و زیر پام خالی شد. یه دور توی هوا چرخیدم و تالاپ، با تمام نود و دو کیلو وزنم، فرود اومدم روی زمین خاکی پر از سنگ و سنگریزه. همه‌جام داغون شد و خیلی دردناک بود. حالا که به آخرای سال ۲۰۲۶ رسیدیم، از اون زخم‌ها خبری نیست، ولی جاشون، مخصوصاً روی پام، هنوز کمی قهوه‌ای‌تر مونده.
This is me at my heaviest, in Karlovy Vary, Czech Republic. The scrapes on my arms and legs are from a fall while running with Art. He suddenly took off, and I didn’t let go of the leash. I ran a few steps with him until I hit a dip and the ground disappeared under my feet. I spun in the air and landed with a thud, all 92 kilos of me, on a dirt path full of stones and gravel. I was scraped up everywhere, and it hurt a lot. Now, near the end of 2026, the wounds are long gone, but the marks, especially on my leg, are still a little darker than the rest of my skin.
2. The Extra Weight I Never Felt
2023 and 2024 were incredibly busy years for Omid and me. We were working out a soap formula, helping our family around the clock, and getting used to a new studio with its own unique pipeline. We were so exhausted that we took multivitamins every day. We went out for lunch and dinner with colleagues and barely moved away from our computers. And whatever little free time we had went into making the Puyanama podcast instead of resting.
All those restaurant meals and the lack of movement did their job. Without us even feeling it, our weight had slowly crept up to 92 kilos.
3. My Feet Knew Before the Mirror Did
I have flat feet, and they were the ones that sounded the first alarm: pain caused by the extra weight. I was so naive and so busy that I thought a better pair of shoes or some fancy insoles would fix it. I spent so much time searching for insoles and orthopedic shoes! It turned out all of it was beside the point. The real problem was my weight.
I clearly remember nights when my feet hurt so much that I’d ask Omid to massage them. The funny thing is, it was only my right foot that gave me trouble.
In this video, you can see us trying to figure out what was happening in my right foot that caused so much pain. As you can see, the sole of my foot, along with its flat bone structure, presses completely against the ground, and the extra weight puts pressure on the tendons too, which led to intense pain.
That pain, together with what I had seen in the shower, finally made me take my weight seriously. We went out, bought a digital scale and weighed ourselves. We couldn’t believe it.
So many things and habits in life creep in like this, slowly, and if you’re not paying attention, one day you realize you’ve become someone else. I, for one, will never let that happen. So we didn’t wait. We got to work.
4. Winter, Cold, and the First Kilometers
We decided to take the cheapest route to losing weight. Gym memberships outside Iran are ridiculously expensive, and on top of the cost, we had no desire to spend our days and nights lifting weights or running on a treadmill in a stuffy, closed-in space.
So we bought two pairs of good sports shoes and started walking, in the first month of 2025. It was a freezing winter day, so cold that our faces went numb, but we bundled up in scarves and hats, headed out, and walked all the way from home to the city center. It was really hard, and my foot was giving me a lot of trouble, but I had made up my mind to put self-pity and touchiness aside and keep going. When we reached Jan Palach Square, we recorded a video.
In the video I say: “We’re on a morning walk. We’ve done five kilometers, with one more to go, so six in total. After that, we’ll hop on the tram and head home, and that’s today’s walk done.”
We kept this up for about ten months, even on days when we had no motivation at all and were truly exhausted. Add to that Prague’s biting cold, with temperatures sometimes dropping to minus ten, when no one else would set foot outside. But we were determined. We had decided to keep going for the sake of another goal, one we’ll reveal in the future, and losing weight mattered a lot to us. Of course, our real priority was our health and getting rid of the pain in my foot. We worked really hard, and those were truly tough, draining days.
5. The Routine That Worked
We kept up the walks every single day. As soon as we got home from work, we’d bundle up and head out. Back then, we didn’t yet walk from the office to the city center, because I had Czech classes every other day and was practicing Czech on top of that. Those were long, exhausting days, but we kept going anyway.
Along the way, we completely changed how we ate. Overnight, we cut our portions in half. We didn’t follow any diet or scientific plan; we kept eating the same food as always, just half as much. I’d made a rule for myself to always leave part of my plate empty.
The biggest change was dinner. We stopped having a full evening meal and had a big bowl of salad instead: boiled lentils, beans, celery, potatoes and beetroot, with cabbage and pickles for a bit of a sour, tangy kick, topped with a spoonful of mayonnaise and two spoonfuls of yogurt with vinegar. A salad that probably no one but Omid and me could stomach! Even now, as I write this, we still have it for dinner, with a few tweaks.
We only eat protein at lunch: chicken breast or eggs, or a little something from the meat section at the company canteen, but just enough to keep the whole meal between 150 and 200 grams. We also drink plenty of water during our walks and try to stay well hydrated all the time.
6. The Chart That Tells My Story
We always tried to weigh ourselves once a week. The scale we’d bought came with an app that saved the data on our phones and showed a graph of how our weight was going up or down. This is the chart that captures my 20-kilo weight loss perfectly: from 92 kg down to 71.7 kg in about ten months, an average of roughly two kilos a month. We worked day and night, without a break, to get to this number, and I’m so glad we never abandoned our routine.
The First Months: When the Scale Wouldn’t Budge
As you can see on the chart, the scale barely moved through December and January, only about one kilo. Our bodies were being really stubborn. But we kept going, and that persistence finally paid off. When we started to see the first changes, it sparked such excitement in us that we became even more determined. We were so happy that the scale finally moved and started showing a downward trend.
The Steep Drop: When Everything Clicked
From February to April, the curve got steep and everything clicked into place. Over those three months, we lost about three to four kilos a month, going from around 90 kg down to around 80. We’d gotten more comfortable with the new way of eating, and our bodies were gradually responding to the pressure and adapting to our stubbornness! Because there was no way we were giving up.
Every Kilo Harder Than the Last
From May onward, the weight loss slowed down. We were still losing, but not at the same pace. The lighter we got, the harder each kilo became to lose. Even so, by around July I had dropped below 73 kg.
Finding Balance
By July 2025, the chart had almost flattened out, and from July to September I lost only about one more kilo. But we kept going. By then, we had also increased our walking distance, from six kilometers to more than nine, and sometimes as many as twelve, which felt amazing. It was no longer just about losing weight; we were holding on to the body we had worked so hard for.
7. The Days I Wanted to Quit
There were days I wanted to give up. All the extra weight that had built up in me over the years was now pressing down on me, both physically and mentally. To a passerby or a colleague, nothing special had happened. They saw me as the same person as always, and to them, gaining a little weight wasn’t a big deal. But inside me, there was a storm.
Sometimes I ran out of steam, especially on the coldest, darkest winter days. After a full day in front of computers at the office, with all that mental and eye strain, going out for a walk felt like an impossible mission. But Omid and I kept talking about the results we’d already achieved, and we held on to the power of consistency, to the extraordinary results that sticking with something can bring.
We’d get home, and dinner was just a bowl of salad. At bedtime, hunger kept us up; we’d get up, eat a carrot or two, sometimes a bite of cheese, and go back to sleep. But we didn’t give up, and eventually our bodies and minds adjusted to the new routine.
8. Twenty Kilos Later
When I got down to 79 kg, one day, to my complete surprise, I realized the pain in my foot was gone. We were walking the same distances as always, but I was no longer limping by the end of the route. I was over the moon that the pain had faded away. I couldn’t believe I was finally getting to feel this.
I also had a lot more energy. At work especially, I wasn’t tired or yawning anymore, and since I was eating a light lunch, I didn’t get sleepy in the afternoon. I felt more productive and more focused. I felt so light.
When I hit 71 kg, one of my colleagues turned to me and said, “Come on, we still need you guys, you’re about to turn invisible!” That made me really happy. Some of our colleagues had also started paying more attention to their food and activity, and it was Omid and I who had sparked that positive change, especially because we stuck with it. Everyone at the company knew we walked everywhere and had lost a lot of weight. But whenever we said twenty kilos, they couldn’t believe it, until we showed them this chart.
The worst part of being overweight was going from medium to large and extra-large clothes and not being able to wear my old clothes anymore. Now I was back in those same clothes. It was as if I had found the old Tohid again and given him a big hug. It was a very special, wonderful feeling.
The blue dashed line you see on the chart sits at around 75 kg, the number that was my goal. Around June 2025, I finally crossed it. I remember seeing the number on the scale and not believing it. I was seventeen kilos away from where I had started, and I had passed a goal that once seemed so far away. But we didn’t stop there. We kept going until I reached 71.7 kg.
There was another change that people rarely talk about, but it mattered a lot to us: our digestive health. Back in our restaurant-heavy days, we constantly dealt with diarrhea and loose stools. That’s a thing of the past now. Our stools are well-formed and normal, going to the bathroom is easy, and overall our gut feels much healthier.
A big part of this is probably thanks to that nightly salad. The lentils, beans, potatoes and vegetables we eat every evening are packed with fiber. According to Mayo Clinic, fiber soaks up water and bulks up stool, which is why it can help firm up loose, watery stools. Some types of fiber also feed the beneficial bacteria in the gut, and legumes such as beans, peas and lentils are among the best sources of fiber. All the water we drank on our walks helped too, since fiber does its job best when it has enough water to absorb.
Mayo Clinic, “Dietary fiber: Essential for a healthy diet”
https://www.mayoclinic.org/healthy-lifestyle/nutrition-and-healthy-eating/in-depth/fiber/art-20043983
Sources:
“Two Years Later”
Now, almost two years after that freezing winter day, I’ve kept my weight as steady as I could, but to be honest, I’m back at 75 kg, right on that same blue dashed line. Some might see that as failure, but I don’t. I’m still seventeen kilos lighter than the day I saw myself in the shower, the pain in my foot hasn’t come back, and we still walk and still eat that strange salad every night. I’ve learned that losing weight is a sprint, but keeping it off is a marathon that never ends.
This is one of the salads we used to eat back then. We still have salads like this every night, and sometimes we get creative and switch things up a little. Every now and then, we also cook some chicken liver in the air fryer and have it after the salad.
This is a historic video for me
This video shows my brother Omid and me on a freezing winter day. After work, we bundled up in scarves and hats and headed out for our walk. We recorded it to celebrate one full month of walking without missing a single day. In the video, we say:
Tohid: “Walking, month one. Done today. One month of walking, every single day.”
Omid: “In the snow.”
Tohid: “Six to seven kilometers, every day.”
Farsi / Persian version
〰️
Farsi / Persian version 〰️
۱. صبحی که توی آینه خودم رو دیدم
داشتم دوش می‌گرفتم و مثل همیشه غرق فکر و خیال خودم بودم که یه‌دفعه چشمم افتاد به ران‌هام. از حجم چربی، کم‌کم داشتن حالت آویزون به خودشون می‌گرفتن. دلم هری ریخت و هیچ‌وقت اون لحظه رو فراموش نمی‌کنم.
من آدمی نیستم که به این راحتی از شکل بیفتم و عین خیالم نباشه. همیشه با خودم فکر می‌کردم آدم‌هایی که وزنشون این‌قدر بالا می‌ره، چطور خودشون متوجه نمی‌شن؟ و حالا خودم متوجه نشده بودم! باورم نمی‌شد که این‌قدر آهسته و بی‌صدا داشتم به آدمی تبدیل می‌شدم که با چند قدم از نفس می‌افته.
از حموم اومدم بیرون، سریع لباس پوشیدم و رفتم پیش امید و گفتم: «این وضعیت نباید ادامه پیدا کنه.»
۲. اضافه وزنی که حسش نمی‌کردم
سال‌های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ برای من و امید سال‌های خیلی شلوغی بود. هم‌زمان درگیر کشف فرمول صابون بودیم، شبانه‌روز به خانواده کمک می‌کردیم و داشتیم به فضای استودیوی جدید و پایپ‌لاین منحصربه‌فردش عادت می‌کردیم. خستگی اون‌قدر زیاد بود که هر روز مولتی‌ویتامین می‌خوردیم. با همکارها ناهار و شام می‌رفتیم رستوران و عملاً از پای کامپیوتر تکون نمی‌خوردیم. همون یه ذره وقت آزادی هم که داشتیم، به‌جای استراحت صرف ساختن پادکست پویانما می‌شد.
رستوران‌رفتن‌ها و بی‌تحرکی کار خودشون رو کردن. نگو وزن‌مون آروم‌آروم رسیده بود به ۹۲ کیلو، بی‌اینکه حتی حسش کنیم.
۳. کف پام زودتر از آینه فهمید
کف پاهای من صافه، و اولین زنگ خطر رو هم همین کف پاها زدن: دردی که از وزن زیاد میومد. اون‌قدر ساده‌لوح و سرم شلوغ بود که فکر می‌کردم با یه کفش بهتر یا یه کفی خفن مشکل حل می‌شه. چه‌قدر درباره‌ی کفی و کفش طبی سرچ کرده بودم! نگو همه‌ش اشتباه بود و مشکل اصلی وزن خودم بود.
خوب یادمه شب‌ها اون‌قدر کف پام درد می‌کرد که از امید می‌خواستم برام ماساژش بده. جالب اینجاست که فقط پای راستم این‌طور اذیت می‌کرد.
این درد، کنار چیزی که توی حموم دیده بودم، باعث شد بالاخره جدی به وزنم فکر کنم. رفتیم یه ترازوی دیجیتال خریدیم و خودمون رو وزن کردیم. باورمون نمی‌شد.
توی این ویدئو دارید من رو می‌بینید که با هم سعی می‌کردیم بفهمیم توی پای راستم چه اتفاقی می‌افته که این‌قدر درد داره. همون‌طور که معلومه، کف پام با اون استخون صاف کامل به زمین می‌چسبه و وزن زیاد، تاندون‌ها رو هم تحت فشار می‌ذاره و باعث درد شدید می‌شه.
In this video, you can see us trying to figure out what was happening in my right foot that caused so much pain. As you can see, the sole of my foot, along with its flat bone structure, presses completely against the ground, and the extra weight puts pressure on the tendons too, which led to intense pain.
خیلی از اتفاق‌ها و عادت‌های زندگی همین‌طور آروم‌آروم وارد زندگی آدم می‌شن، و اگه غافل بشی، یه روز می‌بینی تبدیل به آدم دیگه‌ای شدی. من یکی به هیچ‌وجه اجازه نمی‌دم این‌طوری بشه. پس معطل نکردیم و دست‌به‌کار شدیم.
۴. زمستون، سرما و اولین کیلومترها
با هم تصمیم گرفتیم ارزون‌ترین راه کاهش وزن رو انتخاب کنیم. هزینه‌ی باشگاه خارج از ایران سرسام‌آوره، و تازه دلمون هم نمی‌خواست جدا از این هزینه، توی یه فضای سربسته و خفه شب و روز وزنه بزنیم یا روی تردمیل بدوییم.
رفتیم دو جفت کفش ورزشی باکیفیت خریدیم و پیاده‌روی رو شروع کردیم؛ ماه اول سال ۲۰۲۵. یه روز زمستونی اون‌قدر سرد که صورت‌مون بی‌حس شده بود، ولی شال و کلاه کردیم و زدیم بیرون و از خونه تا مرکز شهر رو پیاده رفتیم. خیلی سخت بود و پام واقعاً اذیت می‌کرد، ولی تصمیم گرفته بودم دلسوزی برای خودم و زودرنجی رو کنار بذارم و ادامه بدم. رسیدیم به میدون یان پالاخ و یه ویدئو ضبط کردیم.
حدود ده ماه همین روند رو ادامه دادیم؛ حتی روزهایی که هیچ حال و حوصله‌ای نداشتیم و واقعاً خسته بودیم. سرمای سوزان پراگ رو هم به این‌ها اضافه کنید، روزهایی که دما گاهی به منفی ده درجه می‌رسید و هیچ‌کس پاش رو از خونه بیرون نمی‌ذاشت. ولی ما مصمم بودیم. به‌خاطر هدف دیگه‌ای که در آینده ازش رونمایی می‌کنیم، تصمیم گرفته بودیم ادامه بدیم و کاهش وزن برامون خیلی مهم بود. البته اولویت اصلی‌مون سلامتی و از بین بردن درد استخون پام بود. خیلی تلاش کردیم و روزهای واقعاً سخت و طاقت‌فرسایی بودن.
توی ویدئو می‌گم: «یه پیاده‌روی صبحگاهی داریم. پنج کیلومتر اومدیم و یه کیلومتر دیگه هم مونده، که می‌شه جمعاً شش کیلومتر. بعدش سوار تراموا می‌شیم و می‌ریم خونه، و پیاده‌روی امروز تمومه.»
۵. روتینی که جواب داد
پیاده‌روی‌ها رو هر روز ادامه می‌دادیم. از سر کار که می‌رسیدیم خونه، شال و کلاه می‌کردیم و راه می‌افتادیم. اون موقع هنوز از محل کار تا مرکز شهر پیاده نمی‌رفتیم، چون یک روز در میون کلاس زبان چکی داشتم و تمرین چکی هم می‌کردم. روزهای پرکار و طاقت‌فرسایی بود، ولی با این حال ادامه دادیم.
در همین مدت، تغذیه‌مون رو هم متحول کردیم. یک‌شبه حجم غذایی که می‌خوردیم رو نصف کردیم. هیچ رژیم یا برنامه‌ی علمی خاصی رو دنبال نکردیم؛ همون غذاهای همیشگی رو می‌خوردیم، فقط نصفش رو. تصمیم گرفته بودم همیشه بخشی از بشقابم خالی بمونه.
تحول اصلی توی شام بود. دیگه یه وعده‌ی کامل شام نمی‌خوردیم، و به‌جاش یه کاسه‌ی پر سالاد داشتیم: عدس، لوبیا، کرفس، سیب‌زمینی و چغندر آب‌پز، همراه با کلم و خیارشور که یه طعم ترش و ملس بهش بده، و در آخر یه قاشق سس مایونز و دو قاشق ماست با سرکه. سالادی که به‌جز من و امید احتمالاً هیچ‌کس دیگه‌ای نمی‌تونه بخوره! همین الان هم که دارم این مطلب رو می‌نویسم، هنوز این شام رو با کمی تغییر حفظ کردیم.
پروتئین رو فقط توی ناهار می‌خوریم: سینه‌ی مرغ یا تخم‌مرغ، یا توی رستوران شرکت کمی از بخش گوشت برمی‌دارم، ولی در حدی که وزن کل غذا بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ گرم بشه. موقع پیاده‌روی هم زیاد آب می‌خوریم و سعی می‌کنیم همیشه بدن‌مون رو خوب هیدراته نگه داریم.
۶. نموداری که داستان من رو تعریف می‌کنه
همیشه سعی می‌کردیم هر هفته خودمون رو وزن کنیم. ترازویی که خریده بودیم یه اپلیکیشن داشت که داده‌ها رو روی گوشی ذخیره می‌کرد و یه نمودار از روند افزایش یا کاهش وزن نشون می‌داد. این همون نموداریه که کاهش بیست‌کیلویی من رو به‌خوبی به تصویر می‌کشه: از ۹۲ کیلو به ۷۱٫۷ کیلو، در حدود ده ماه؛ یعنی به‌طور میانگین حدود دو کیلو در ماه. برای رسیدن به این عدد شبانه‌روز و بی‌وقفه تلاش کردیم و چه‌قدر خوشحالم که روتین‌مون رو کنار نذاشتیم.
ماه‌های اول: وقتی ترازو تکون نمی‌خورد
همون‌طور که توی نمودار می‌بینید، دسامبر و ژانویه ترازو تقریباً تکون نخورد؛ فقط حدود یک کیلو کم شد. بدن‌مون حسابی کله‌شقی می‌کرد. ولی ادامه دادیم، و همین مداومت بالاخره جواب داد. وقتی کم‌کم اولین تغییرها رو دیدیم، چنان شوقی توی ما بیدار شد که مصمم‌تر از قبل شدیم. خیلی خوشحال بودیم که آخرش ترازو یه تکونی خورد و روند کاهشی رو نشون داد.
شیب تند: وقتی همه‌چیز سر جاش نشست
از فوریه تا آوریل، شیب نمودار تند شد و همه‌چیز سر جاش نشست. توی این سه ماه، ماهی حدود سه تا چهار کیلو کم کردیم و از حدود ۹۰ کیلو رسیدیم به حدود ۸۰ کیلو. هم با رژیم جدید راحت‌تر شده بودیم و هم بدن‌مون کم‌کم داشت به این فشار واکنش مثبت نشون می‌داد و خودش رو با شرایط کله‌شقانه‌ی ما وفق می‌داد! چون ما به هیچ‌وجه نمی‌خواستیم بی‌خیال بشیم.
هر کیلو سخت‌تر از قبلی
از ماه می به بعد، روند کاهش آروم‌تر شد. هنوز وزن کم می‌کردیم، ولی دیگه نه با اون سرعت. هرچی سبک‌تر می‌شدیم، کم کردن هر کیلو سخت‌تر از کیلوی قبلی بود. با این حال، حدود ژوئیه وزنم به زیر ۷۳ کیلو رسیده بود.
رسیدن به تعادل
وقتی به ژوئیه‌ی ۲۰۲۵ رسیدیم، نمودار تقریباً صاف شد و از ژوئیه تا سپتامبر فقط حدود یک کیلو کم شد. ولی ما همچنان ادامه دادیم. توی همین مدت، مسافت پیاده‌روی رو هم بیشتر کرده بودیم؛ از شش کیلومتر رسیده بودیم به بیش از نه کیلومتر، و گاهی تا دوازده کیلومتر هم می‌رفتیم، که حس فوق‌العاده‌ای داشت. دیگه هدف فقط کم کردن وزن نبود؛ داشتیم بدنی رو که به‌دست آورده بودیم نگه می‌داشتیم.
۷. روزهایی که می‌خواستم ول کنم
روزهایی بود که می‌خواستم همه‌چیز رو ول کنم. تمام اون اضافه وزنی که طی سال‌ها توی وجودم جمع شده بود، حالا داشت هم از نظر جسمی و هم از نظر روحی بهم فشار میاورد. از نگاه یه رهگذر یا یه همکار، هیچ اتفاق خاصی نیفتاده بود. من رو همون آدم همیشگی می‌دیدن و به نظرشون ایرادی هم نداشت که کمی چاق شده باشم. ولی درون من غوغایی بود.
گاهی کم میاوردم، مخصوصاً توی روزهای خیلی سرد و تاریک زمستون. بعد از یه روز کامل پای کامپیوتر توی شرکت، با اون همه خستگی ذهنی و چشمی، بیرون رفتن برای پیاده‌روی شبیه یه مأموریت غیرممکن بود. ولی من و امید مدام درباره‌ی نتایجی که به‌دست آورده بودیم حرف می‌زدیم و دلمون به استمرار خوش بود؛ به نتایج خارق‌العاده‌ای که ادامه دادن یه کار به آدم می‌ده.
می‌رسیدیم خونه و شام فقط یه کاسه سالاد بود. موقع خواب از گرسنگی اذیت می‌شدیم؛ بیدار می‌شدیم، یکی دو تا هویج یا گاهی یه لقمه پنیر می‌خوردیم و دوباره می‌خوابیدیم. ولی رها نکردیم، و در نهایت بدن و ذهن‌مون خودشون رو با شرایط جدید هماهنگ کردن.
۸. بیست کیلو بعد
وقتی به ۷۹ کیلو رسیدم، یه روز در کمال شگفتی دیدم دیگه اون درد پا رو ندارم. همون مسافت همیشگی رو راه می‌رفتیم، ولی دیگه آخر مسیر لنگ‌لنگان راه نمی‌رفتم. از اینکه درد پام محو شده بود، از خوشحالی داشتم بال درمیاوردم. باورم نمی‌شد که بالاخره این حس رو تجربه می‌کنم.
انرژی‌ام هم خیلی بیشتر شده بود. مخصوصاً سر کار دیگه خسته نبودم و خمیازه نمی‌کشیدم، و چون ناهار رو هم سبک می‌خوردم، بعد از ناهار خواب‌آلود نمی‌شدم. حس می‌کردم بازدهی‌ام بیشتر شده و حواسم جمع‌تره. خیلی احساس سبکی می‌کردم.
وقتی به ۷۱ کیلو رسیدم، یکی از همکارهام رو کرد به من و گفت: «بابا ما شما رو لازم داریم، الانه که نامرئی بشید!» و من کلی ذوق کردم. بعضی از همکارها هم کم‌کم شروع کرده بودن به توجه بیشتر به غذا و فعالیت‌هاشون، و این تأثیر مثبت رو من و امید شروع کرده بودیم، مخصوصاً با مداومتی که داشتیم. همه توی شرکت می‌دونستن که ما همه‌جا رو پیاده می‌ریم و کلی وزن کم کردیم. ولی تا می‌گفتیم بیست کیلو، باورشون نمی‌شد، تا وقتی که این نمودار رو نشون‌شون می‌دادیم.
بدترین حس دوران اضافه وزن این بود که از لباس‌های مدیوم رسیده بودم به لارج و ایکس‌لارج و دیگه نمی‌تونستم لباس‌های قبلی‌ام رو بپوشم. حالا دوباره برگشته بودم به همون لباس‌ها؛ انگار توحید قبلی رو دوباره پیدا کرده بودم و بغلش کرده بودم. حس خیلی خاص و خوبی بود.
اون خط‌چین آبی که توی نمودار می‌بینید، روی حدود ۷۵ کیلو کشیده شده؛ عددی که برای من هدف بود. حدود ژوئن ۲۰۲۵ بالاخره از این خط رد شدم. یادمه وقتی عدد ترازو رو دیدم، باورم نمی‌شد. هفده کیلو از جایی که شروع کرده بودم فاصله گرفته بودم و هدفی رو که یه روز دور به نظر می‌رسید، پشت سر گذاشته بودم. ولی همون‌جا متوقف نشدیم و ادامه دادیم، تا جایی که به ۷۱٫۷ کیلو رسیدم.
یه تغییر دیگه هم بود که شاید کمتر کسی درباره‌اش حرف بزنه، ولی برای ما خیلی مهم بود: سلامت گوارش. دوران رستوران‌رفتن‌ها و غذاهای سنگین، مدام با اسهال و شکم‌روش درگیر بودیم. حالا دیگه از اون خبری نیست؛ مدفوع‌مون شکل‌گرفته و طبیعیه، موقع دستشویی راحتیم و در کل حس می‌کنیم روده‌هامون سالم‌تر شدن.
احتمالاً بخش بزرگی از این تغییر کار همون سالاد شبانه‌ست. عدس، لوبیا، سیب‌زمینی و سبزیجاتی که هر شب می‌خوریم، پر از فیبرن. طبق توضیحات کلینیک مایو، فیبر آب جذب می‌کنه و به مدفوع حجم می‌ده، و برای همین می‌تونه مدفوع شل و آبکی رو سفت‌تر کنه. بخشی از فیبر هم غذای باکتری‌های مفید روده می‌شه. حبوباتی مثل لوبیا، نخود و عدس از بهترین منابع فیبر به حساب میان. آب زیادی که موقع پیاده‌روی می‌خوردیم هم بی‌تأثیر نبود، چون فیبر وقتی بهترین عملکرد رو داره که آب کافی جذب کنه.
Mayo Clinic, “Dietary fiber: Essential for a healthy diet”
https://www.mayoclinic.org/healthy-lifestyle/nutrition-and-healthy-eating/in-depth/fiber/art-20043983
Sources:
«دو سال بعد»
حالا، نزدیک دو سال بعد از اون روز سرد زمستونی، وزنم رو تا جایی که تونستم ثابت نگه داشتم، ولی صادقانه بگم که دوباره به ۷۵ کیلو رسیدم؛ درست روی همون خط‌چین آبی. شاید کسی فکر کنه این یعنی شکست، ولی من این‌طور نمی‌بینمش. هنوز هفده کیلو سبک‌تر از روزی هستم که توی حموم خودم رو دیدم، درد پام برنگشته و همچنان پیاده‌روی می‌کنیم و همون سالاد عجیب رو شب‌ها می‌خوریم. فهمیدم که کم کردن وزن یه مسابقه‌ی دوی سرعته، ولی نگه داشتنش یه ماراتن تمام‌نشدنیه.
این تصویری از سالادهاییه که اون روزها می‌خوردیم. هنوز هم شب‌ها همین سالادها رو می‌خوریم، و گاهی هم خلاقیت به خرج می‌دیم و یه تنوعی بهشون می‌دیم. بعضی وقت‌ها هم جگر مرغ رو توی ایرفرایر می‌پزیم و بعد از سالاد می‌خوریم.
این ویدئو من و برادرم امید رو توی یه روز زمستونی خیلی سرد نشون می‌ده؛ بعد از کار شال و کلاه کردیم و زدیم بیرون برای پیاده‌روی. این ویدئو رو به افتخار یه ماه پیاده‌روی بی‌وقفه ضبط کردیم. توی ویدئو می‌گیم:
توحید: «پیاده‌روی، ماه اول. امروز تموم شد. یه ماه، هر روز پیاده‌روی
امید: «توی هوای برفی
توحید: «هر روز شش تا هفت کیلومتر
