April Light with Art — Kodak UltraMax 400

How could anyone not feel joy, deep in their heart, as spring arrives? That delight in spring is something I brought with me from Iran, and I always will.

When I first came to Europe, I was surprised by how indifferent people seemed to the blossoms, the green buds, and the tiny new leaves. I come from a country where Nowruz fills the whole nation with celebration and joy. Of course, given Iran’s climate, it’s easy to understand why greenery makes everyone so happy. Here, it’s the other way around: people are used to green, and it’s snow and cold that lift their spirits. In my first years, Christmas meant nothing to me, but slowly, its excitement is starting to get to me too.

But I’ll keep it short. On one of those glorious spring days, when the air still had a little bite to it, Omid, Art and I bundled up and headed out with my Praktica MTL 3, loaded with a roll of Kodak UltraMax 400.

Photographing Art, with all his restless energy, on an analog camera was no easy task. Catching frames with the focus right was a real challenge, and every time you pressed the shutter at the wrong moment, you knew you were one step closer to the end of the roll! But once the film was developed, the photos genuinely surprised me, especially the ones taken in direct sunlight, with the light glowing through Art’s ears and warm colors that carried exactly the feeling of that day. I wouldn’t trade the feeling and quality of analog photos for digital, not for anything.

مگه می‌شه دم‌دمای بهار باشه و آدم از ته دل خوشحال نباشه؟ این ذوق و شوق بهاری رو از ایران با خودم آوردم و همیشه هم باهامه

اوایل که اومده بودم، بی‌تفاوتی مردم اروپا به شکوفه‌ها و جوونه‌های سبز و برگای تازه و کوچولو حسابی تعجبم رو برمی‌انگیخت. آخه من از جایی اومدم که با رسیدن نوروز، کل مملکت غرق شادی و هیجان می‌شه. البته با اقلیمی که ایران داره، آدم می‌فهمه چرا همه با دیدن یه ذره سبزی این‌قدر ذوق می‌کنن. ولی اینجا قضیه برعکسه؛ همه به سرسبزی عادت کردن و دلشون با برف و سرما وا می‌شه. منم سالای اول دم کریسمس هیچ حسی نداشتم، ولی کم‌کم هیجان کریسمس داره به منم سرایت می‌کنه

خب، زیاد حرف نزنم. یکی از همین روزای محشر بهاری که هوا هنوز یه کم نیش می‌زد، با امید و آرت شال و کلاه کردیم، پراکتیکا ام‌تی‌ال ۳ رو با یه حلقه کداک اولترامکس ۴۰۰ برداشتیم و زدیم بیرون عکاسی

عکس گرفتن از آرت با اون همه شیطنت و جنب‌وجوش، اونم با دوربین آنالوگ، اصلاً کار راحتی نبود. شکار یه لحظه با فوکوس درست حسابی سخت بود و هر بار که شاتر رو بی‌موقع می‌زدی، می‌دونستی یه قدم دیگه به ته فیلم نزدیک شدی! ولی عکسا بعد از ظهور واقعاً غافلگیرم کردن؛ مخصوصاً اونایی که زیر نور مستقیم آفتاب گرفته بودم، با نوری که از لای گوشای آرت رد می‌شد و رنگای گرمی که دقیقاً حس و حال همون روز رو داشت. من حس و حال عکس آنالوگ رو با هیچی، حتی با دیجیتال، عوض نمی‌کنم

بین همه‌ی عکسای این حلقه، این یکی رو از همه بیشتر دوست دارم. آرت کنار پای امید وایستاده، آروم و مطمئن، و نور گرم آفتاب از پشت سرشون می‌تابه. همون لحظه‌ای بود که همه‌چیز سر جاش بود؛ نور، سوژه و یه کوچولو شانس.
Of all the photos on this roll, this one is my favorite. Art stands calmly by Omid’s side, confident and relaxed, with the warm sunlight pouring in behind them. It was one of those moments when everything fell into place: the light, the subject, and a little bit of luck.

و بعد این عکس. آفتاب پایین بهاری از پشت سر آرت می‌تابید و گوشش مثل یه فانوس کوچیک روشن شده بود. وقتی شاتر رو زدم مطمئن نبودم فوکوس درست باشه، ولی وقتی نگاتیو رو دیدم، فهمیدم اسم این پست باید از همین نور بیاد.
And then there’s this one. The low spring sun was shining from behind Art, lighting up his ear like a tiny lantern. When I pressed the shutter, I wasn’t sure the focus was right, but when I saw the negative, I knew this post had to be named after that light.

آخر روز، وقتی آرت دیگه حسابی خسته شده بود، امید بغلش کرد. آرت همچنان مغرورانه به روبه‌رو نگاه می‌کرد، انگار نه انگار که تا چند دقیقه پیش کل پارک رو به هم ریخته بود، و امید هم با یه لبخند آروم فقط نگاهش می‌کرد.
By the end of the day, when Art was finally worn out, Omid picked him up. Art kept gazing proudly ahead, as if he hadn’t just turned the whole park upside down a few minutes earlier, while Omid simply watched him with a quiet smile.

یکی از عکسا هم موقع ظهور کلی غافلگیرم کرد: نور آفتاب نصف کادر رو سفید کرده بود و امید و آرت وسط یه مه نورانی وایستاده بودن. شاید از نظر فنی یه عکس «خراب» باشه، ولی برای من دقیقاً همون حس اون روزه؛ نوری که همه‌جا رو پر کرده بود.
One frame really surprised me after developing: the sunlight had washed out half the picture, leaving Omid and Art standing in a glowing haze. Technically, it might be a “ruined” shot, but to me it captures exactly how that day felt, with light spilling over everything.

البته همه‌ی روزا هم آفتابی نبود؛ بعضی روزا هوا ابری و سوزدار بود و آرت با کاپشن مشکی‌اش دماغش رو می‌چسبوند به زمین و دنبال بوهای تازه‌ی بهار می‌گشت، و منم باید پا به پاش می‌دوییدم
+
Not every day was sunny, of course. On the grey, chilly ones, Art would put on his black coat, press his nose to the ground in search of fresh spring scents, and I’d have to keep pace with him.

اینم از اون لحظه‌ها که شاتر رو زدی و فهمیدی یه فریم دیگه رفت! ولی راستش همین عکس از همه بیشتر خود آرت رو نشون می‌ده.
+
One of those moments when you press the shutter and know another frame is gone. Yet somehow, this one shows Art’s personality better than any other.

یه چیزی اون طرف دیده بود که ما ندیده بودیم! این‌جور وقتا فقط باید قلاده رو محکم بگیری.
He spotted something out there that we didn’t. In moments like this, all you can do is hold on tight to the leash.

بعد از اون همه هیجان، بالاخره یه لحظه وایستاد. نگاهش هنوز اون طرف خیابون بود، ولی این بار من زودتر شاتر رو زدم.
After all that excitement, he finally stood still for a moment. His eyes were still across the street, but this time I was quicker on the shutter

البته اون لحظه‌های آروم زیاد طول نمی‌کشید. درست همون موقع که فکر می‌کردم بهترین پرتره‌ی عمرم رو ازش گرفتم، یه خمیازه‌ی گنده می‌کشید، انگار می‌خواست بگه: «بسه دیگه، بریم!»
Of course, those calm moments never lasted long. Just when I thought I’d taken the best portrait of my life, he’d let out a huge yawn, as if to say, “Enough already, let’s go!”

وقتی برگشتیم خونه، آرت رفت پشت در بالکن و با گوشای سیخ به خیابون خیره شد، انگار هنوز داشت بوی بهار رو دنبال می‌کرد. منم دوربین رو برداشتم و آخرین فریم حلقه رو گرفتم. حالا هر بار که این عکسا رو می‌بینم، دوباره همون نور آوریل رو حس می‌کنم.
When we got back home, Art went straight to the balcony door and stared at the street with his ears up, as if he were still chasing the scent of spring. I picked up the camera and took the last frame on the roll. Now, every time I look at these photos, I feel that April light all over again.