Czech Glass, American Grain: Flexaret IVa & CineStill Dynamic 400 D - Part 2

In this second part, I want to share my experience shooting with CineStill 400D color negative film.

The Flexaret is a medium format camera that takes 120 film. I started out excited, convinced I’d end up with some exceptional analog color shots — but things turned out a little differently!

It was the weekend, and the shop we always buy from was closing in an hour or two. I rushed over, since our weeks are so packed there’s hardly any time left for photography. Inside, I found myself drowning in a sea of color negatives. I told the clerk I wanted a 120 color film — something fairly cheap but with good quality. They recommended this one; the “D” stands for Daylight, meaning the film is balanced for shooting in daylight. The Kodak films were a bit pricier — I plan to test one of those too, but for now I started with this one.

Omid, Art, and I headed out and took a few shots along the way. Luckily, it was a lovely sunny day — exactly what this film craves. We tried hard not to burn through the whole roll in the first few minutes. Digital cameras, and even phones, have trained all of us to shoot as much as we like, as if storage never runs out. But analog photography — especially medium format — doesn’t work that way. You get 12 frames per roll at most, and you pay for both the film and the lab’s developing and scanning. It’s the complete opposite of the digital world. So with every frame, a kind of hesitation — or rather, an obsession — creeps in: should I advance the film or not?

Anyway, we finished the roll and dropped it off to be developed and scanned.

توی این قسمت دوم می‌خوام تجربه‌م از عکاسی با نگاتیو رنگی سینه‌استیل ۴۰۰ دی رو براتون تعریف کنم.

فلکسارت یه دوربین مدیوم‌فرمته که فیلم ۱۲۰ می‌خوره. با این فکر که قراره کلی عکس رنگی آنالوگِ معرکه بگیرم، با ذوق شروع کردم؛ ولی خب، نتیجه یه کم برعکس شد!

آخر هفته بود و مغازه‌ای که همیشه ازش خرید می‌کنیم قرار بود یکی دو ساعت دیگه ببنده. با عجله خودمو رسوندم، چون وسط هفته اون‌قدر سرمون شلوغه که اصلاً وقتی برای عکاسی نمی‌مونه. رفتم تو و وسط اون همه نگاتیو رنگی حسابی گیج شده بودم. به فروشنده گفتم یه فیلم ۱۲۰ رنگی می‌خوام که هم ارزون باشه، هم کیفیتش خوب باشه. اونم همین نگاتیو رو پیشنهاد داد؛ اون «دی» توی اسمش یعنی دِی‌لایت، یعنی فیلم برای عکاسی توی نور روز بالانس شده. فیلم‌های کداک یه کم گرون‌تر بودن. قصد دارم اونا رو هم یه بار تست کنم، ولی فعلاً با همین شروع کردم.

با امید و آرت زدیم بیرون و توی راه چندتا عکس گرفتیم. از شانسمون یه روز آفتابیِ دلچسب بود؛ دقیقاً خوراکِ همین فیلم. کلی زور می‌زدیم که همون چند دقیقه‌ی اول کل حلقه رو تموم نکنیم! آخه دوربین‌های دیجیتال و حتی گوشی، همه‌مونو این‌جوری بار آوردن که هر چقدر دلت بخواد عکس بگیری و انگار حافظه هیچ‌وقت تموم نمی‌شه. ولی عکاسی آنالوگ، مخصوصاً مدیوم‌فرمت، اصلاً این‌جوری نیست. هر حلقه نهایتاً ۱۲ تا عکس داره و هم پول فیلم رو می‌دی، هم پول ظهور و اسکن لابراتوار رو؛ یعنی دقیقاً برعکس دنیای دیجیتال. واسه همین سرِ هر فریم یه دودلی، یا بهتره بگم یه وسواسی میاد سراغت که حالا فیلمو جلو بزنم یا نه!

خلاصه، حلقه رو تموم کردیم و دادیمش که ظاهر و اسکنش کنن.

یه کم از تاریخچه‌ی این فیلم:

سینه‌استیل یه شرکت آمریکایی از لس‌آنجلسه که از سال ۲۰۱۲ فیلم می‌فروشه. فیلم‌هاش رو کداک تولید می‌کنه و بعد خود سینه‌استیل بعضی‌هاشونو دستکاری می‌کنه تا توی لابراتوارهای معمولی هم ظاهر بشن. ۴۰۰ دی، که اسم کاملش ۴۰۰ داینامیکه، بهار ۲۰۲۲ معرفی شد، اونم نه به روش معمول، بلکه با یه کمپین تأمین مالی جمعی که حامی‌هاش رو «فیلم‌میکر» صدا می‌کردن. همون دو ساعت اول بیشتر از ۷۵ هزار دلار پول جمع شد. استقبال اون‌قدر زیاد بود که با بیشتر از ده هزار حامی، هدف تولیدش توی فرمت ۱۲۰ و لارج‌فرمت هم محقق شد و حتی قرار شد فیلم ۲۲۰ هم دوباره با همین امولسیون برگرده.

شرکت هیچ‌وقت رسماً نگفته پایه‌ی این فیلم دقیقاً چیه، ولی خیلیا حدس می‌زنن همون فیلم سینمایی کداک ویژن۳ ۲۵۰ دی باشه. روی کاغذ ایزوش می‌شه. emulsiveamateurphotographer۴۰۰ـه، ولی می‌شه تا ۲۰۰ پول و تا ۳۲۰۰ پوشش کرد، و با شیمی استاندارد سی-۴۱ ظاهر

A bit of history about this film:

CineStill is a Los Angeles-based company that has been selling film since 2012. Its emulsions are manufactured by Kodak, and CineStill then modifies some of them so they can be processed in regular commercial labs. 400D, short for 400Dynamic, was announced in spring 2022 — not in the usual way, but through a crowdfunding campaign whose backers were called “Film Makers.” Within just over two hours of launch, it had raised more than $75,000. The response was so strong that, with over 10,000 backers, it also unlocked production in 120 and large format, and even brought back 220 film in this new stock.

CineStill has never officially confirmed what the film is based on, but many believe it’s Kodak’s VISION3 250D motion picture stock. It’s rated at ISO 400, but can be pulled to 200 or pushed as far as 3200, and it’s developed in standard C-41 chemistry.

Sources:

• Wikipedia – CineStill

• Kosmo Foto

• Digital Camera World

• EMULSIVE

• Amateur Photographer

A photo of the CineStill film

تصویری از فیلم سینه‌استیل

The Results I Got
نتیجه‌ای که گرفتم

این عکسو از توی کافی‌شاپ گرفتم. رفته بودم سفارش بدم که دیدم زاویه و نورش حرف نداره؛ فقط حیف که صورت آرت پشت میز قایم شده :)

به نظرم این شارپ‌ترین و بهترین عکسیه که تونستیم با این دوربین قدیمی و این نگاتیو بگیریم.
I took this one from inside the coffee shop. I’d gone in to order and noticed the angle and light were just right — too bad Art’s face ended up hidden behind the table :)

In my opinion, this is the sharpest and best shot we managed to get with this old camera and this film.

عکس این شکوفه‌ها و گل‌ها رو هم دوست دارم، ولی حیف که یه کم تار شده.
I also love this shot of the blossoms and flowers, but sadly it came out a little blurry.

عکس این تراموا رو با سرعت شاتر پایین، یه کم تجربی گرفتم، ولی باز هم همه‌چی تار از آب دراومد. کلی تلاش کردم دوربینو با حرکت تراموا همراه کنم که پرچم‌ها شارپ و توی فوکوس بمونن، ولی نشد که نشد.
I took this shot of the tram with a slow shutter speed, a bit as an experiment, but everything still came out blurry. I did my best to pan the camera along with the tram so the flags would stay sharp and in focus, but it just didn’t work out.

اینجا امید جلوتر از من رفت که ژست بگیره، منم دوربینو گذاشتم روی پایه‌های بتنیِ کنار خیابون، نزدیک رودخونه‌ی ولتاوا. این فیلم اوراکسپوزرو خوب تحمل می‌کنه و خوشحالم که همه‌چی توی این عکس اون حس گرم و داغِ آفتابو گرفته. البته رنگ‌ها یه کم شسته و گِل‌آلود به نظر میان، ولی من این عکسو هم دوست دارم.
Here, Omid walked on ahead of me to strike a pose, and I rested the camera on the concrete posts along the street, close to the Vltava River. This film handles overexposure really well, and I’m glad everything in this shot picked up that warm, scorching feel of the sun. The colors do look a bit washed out and muddy, but I still love this one.

این عکس سینمایی از امید واقعاً محشر شده، مخصوصاً با اون خنده‌ش که خیلی خوب تونستم شکارش کنم. نور ساعت طلایی همه‌ی عکس‌ها رو طلایی کرده، ولی به نظرم توی این یکی واقعاً به امید و خنده‌ش یه گرمای خاص داده. پس‌زمینه هم حسابی قشنگ تار شده و امید کاملاً شارپ، دقیقاً توی فوکوس افتاده.
This cinematic shot of Omid turned out absolutely amazing, especially with that laugh of his that I managed to capture so well. The golden hour light gave all the photos a golden glow, but in this one in particular, I think it really brought a special warmth to Omid and his laugh. The background is beautifully blurred, and Omid is perfectly sharp, right in the focus zone.

یادمه برای این عکس از آرت کلی تلاش کردیم که رو به دوربین وایسه، ولی آخرش نشد. پس‌زمینه رودخونه‌ی ولتاواست و نوری که از سطح آب برمی‌گشت باعث شد آرت و پیش‌زمینه تیره بیفتن. البته می‌شد این شات رو با سرعت شاتر پایین‌تر گرفت یا دیافراگمو بیشتر باز کرد، ولی بعداً فهمیدیم این دوربین توی دیافراگم‌های باز خروجیِ تار و ضعیفی داره.
I remember we tried really hard to get Art to face the camera for this shot, but in the end it didn’t happen. The background is the Vltava River, and the light reflecting off the water left Art and the foreground underexposed. Of course, I could have used a slower shutter speed or opened up the aperture more, but we later found out that this camera performs poorly at wide apertures, producing soft, blurry results.

توی این عکس آفتابِ صبح مستقیم و حسابی تند از پشت می‌تابه. بعد از ظهور فیلم‌ها فهمیدم این نگاتیو توی هایلایت‌های شدید یه هاله‌ی قرمز، یا یه جورایی نارنجیِ مایل به قرمز، درست می‌کنه که به همه‌چی یه جلوه‌ی درخشان‌تر می‌ده.
In this shot, the morning sun is shining straight from behind, and it’s really strong. After the film was developed, I noticed that in intense highlights this film produces a red, or reddish-orange, halo that gives everything a more radiant glow.

اینم منم، و آرت باز هم حواسش پیش دور و برشه :) دوباره همون اشتباهو کردیم و این عکسو با دیافراگم بازتر گرفتیم، واسه همین اون شارپیِ لازمو نداره.
And this is me, with Art once again more interested in his surroundings :) We made the same mistake again and shot this one with a wider aperture, so it doesn’t have the sharpness it should.

خیلی امید داشتم این عکس شارپ و خوب دربیاد. با سرعت شاتر پایین گرفتمش، ولی باز هم با دیافراگم بازتر؛ فکر کنم ۵.۶ بود یا ۸. نور صبح توی این منظره یه حس خیلی خوبی داشت و وقتی عکس ظاهرشده رو دیدم، حسابی پکر شدم. نه از اون شارپی خبری هست، نه از عمقی که توی تصویر انتظارشو داشتم. به‌هرحال منم داشتم رفتار این دوربینو یاد می‌گرفتم و حالا می‌دونم اشتباهام کجا بوده. شاید این بار زمستون از همین زاویه دوباره عکس بگیرم.
I was really hoping this shot would come out sharp and good. I took it with a slow shutter speed, but once again with a wider aperture — I think it was f/5.6 or f/8. The morning light on this landscape had such a lovely feel, and when I saw the developed photo, I was pretty disappointed. There’s no sign of the sharpness or depth I was expecting. Anyway, I was still learning how this camera behaves, and now I know where I went wrong. Maybe this time I’ll shoot from the same angle again in winter.

نمی‌دونم چرا رنگ‌ها انقدر درب و داغون شدن. اینجا اصلاً خبری از رنگ پوست واقعیِ من نیست و همه‌چی زنجبیلی و شسته به نظر میاد. به احتمال زیاد باز هم تقصیر همون اشتباه توی تنظیم دیافراگمه؛ چون دوربین خیلی قدیمیه و نوری که از لنز رد می‌شه، توی دیافراگم‌های باز افت کیفیت پیدا می‌کنه. حدس می‌زنم لنزش یه سرویس اساسی لازم داره. حالا باید یه حلقه‌ی دیگه هم تست کنم تا بتونم نتیجه‌ها رو با هم مقایسه کنم و بیشتر یاد بگیرم.
I don’t know why the colors look so messed up. There’s no trace of my real skin tone here, and everything looks ginger-tinted and washed out. Most likely it’s the same aperture mistake again; since the camera is quite old, the light passing through the lens loses quality at wider apertures. I suspect the lens needs a proper service. Now I’ll have to test another roll so I can compare the results and learn more.

حرف آخر:

آخرش به این نتیجه رسیدم که این تفاوت توی کیفیت و رنگ و لعاب عکس‌ها از خود دوربین و تنظیماتی بود که برای هر موقعیت نوری و هر عکس انتخاب می‌کردم. توی اینترنت چندتا عکس دیدم که با همین مدل دوربین و همین فیلم گرفته شده بودن و صد برابر بهتر بودن؛ همین بیشتر حالیم کرد که این ناپایداری از خود دوربین و کیفیت لنزشه. حالا باید یه حلقه‌ی دیگه سینه‌استیل بندازم، این بار با دیافراگم بسته‌تر، تا نتیجه‌ها رو بررسی کنم.

Final Thoughts:

In the end, I came to the conclusion that the differences in the quality and color of these photos came down to the camera itself and the settings I chose for each lighting situation and each shot. I came across a few photos online taken with the same camera model and the same film, and they were a hundred times better, which made it even clearer to me that the inconsistency came from the camera and the quality of its lens. Now I need to shoot another roll of CineStill, this time with a smaller aperture, so I can analyze the results.