My History Part 5
این سلفیها رو توی فرودگاهِ استانبول گرفتم. توی عکسِ چپ، زور میزدم تا بخوابم، چون ساعتِ ۷:۵۰ صبح پرواز به سمتِ پراگ بود. توی عکسِ راست هم من جلویِ گیت هستم، منتظرِ پرواز، با صورتِ ورمکرده و بیخواب.
I took these selfies at Istanbul airport. In the left photo, I was struggling to sleep, since the flight to Prague was at 7:50 a.m. In the right one, I'm in front of the gate, waiting for the flight, with a puffy, sleep-deprived face.
نوشتنِ اینجا به بعد سختتر هم میشه، چون واقعاً نمیدونم چطور باید نوشت. رسیدم فرودگاه، چمدونِ کوچیکِ آبیم رو برداشتم و زدم بیرون. هوایِ بخار و شرجیِ تابستونِ اروپا برایِ اولینبار خورد توی صورتم، و این عکس رو گرفتم.
Writing from here on gets harder too, because I honestly don't know how to put it into words. I arrived at the airport, grabbed my little blue suitcase, and stepped outside. The humid, muggy air of a European summer hit my face for the first time, and I took this photo.
اولین سلفی من در پراگ / جمهوری چک
توی هواپیمایِ ترکیشایرلاینز این سلفی رو گرفتم، و از اینکه اینبار با هواپیمایِ داغون پرواز نمیکنم، خیلی خوشحال بودم.
I took this selfie on the Turkish Airlines flight, and I was so relieved that, this time, I wasn't flying on some beat-up plane.
عکس از ویزا و بلیطِ بوردینگ گرفتم تا برایِ همیشه این لحظه رو فراموش نکنم. اینجا تازه از خوابِ نصفهنیمه توی فرودگاهِ استانبول پاشده بودم و خودمو رسونده بودم به پروازِ استانبول-پراگ.
I took a photo of the visa and the boarding pass so I'd never forget this moment. Here, I'd just woken up from a half-sleep at Istanbul airport and rushed to catch the Istanbul-Prague flight.
قبلش توی فرودگاه یه پولِ کوچیک چنج کردم و سوارِ اتوبوس شدم. نحوهیِ رسیدن به مرکزِ شهر رو از یوتیوب یاد گرفته بودم، و روی گوشیم هم همون ویدئو از هانستِگاید بود. طبقِ اون، خودمو رسوندم به شهر، و چون وکیل برام خونه گرفته بود، از قبل آدرس رو میدونستم، رفتم صاف اونجا. اولینبار مترویِ پراگ رو سوار شدم و هیچی از ایستگاهها و چیزهایی که از اسپیکرها پخش میشد نمیفهمیدم. خیلی مریخمانند بود و همهچیز برام وارونه بود.
اولین صرافیِ من به کرونِ چک :)
My first currency exchange into Czech koruna :)
Before that, at the airport, I'd exchanged a small amount of money and gotten on a bus. I'd learned how to get to the city center from YouTube, and I had that same video from Honest Guide on my phone. Following it, I made my way into the city, and since my lawyer had already arranged an apartment for me, I already knew the address, so I went straight there. That was the first time I rode the Prague metro, and I couldn't understand anything about the stations or what was being announced over the speakers. It felt completely alien, everything was upside down for me.
توی طبقهیِ سوم یه اقامتگاهِ ویلایی بودم که دو هفتهای اونجا موندم. همش دنبالِ اجاره کردن خونه بودم؛ بالاخره یه خونه اجاره کردم، و طیِ همهیِ این مدت، میرفتم سرِ کار و برمیگشتم.
خیلی روزهایِ پرمشغله و عجیبی بودن. باید مداوم انگلیسی حرف میزدم و میفهمیدم، در کنارِ زبانِ چکی. این بلیط یکطرفه بود، و تا لحظهیِ مرگم قسم خورده بودم که به عقب فکر نکنم، چه برسه به نگاه کردن. تجربهیِ تهران، و بهعقب که ارومیه باشه رو داشتم، و خودمو داغ کرده بودم که این کار رو نکنم.
I stayed on the third floor of a villa-style guesthouse for about two weeks. I kept searching for an apartment to rent the whole time; I finally rented one, and throughout all of it, I kept going to work and coming back.
Those were busy, strange days. I had to constantly speak and understand English, alongside Czech. This ticket was one-way, and I'd sworn to myself, until my dying breath, not to think back, let alone look back. I had the experience of Tehran, and before that Urmia, as a cautionary tale, and I'd made myself determined never to repeat it.
چشماندازِ اقامتگاه.
The view from the guesthouse.
کمکم برایِ خودم یخچال خریدم، لوازمِ خونه رو ریزریز از آیکیا خریدم. خیلی خوب یادمه، بعد از امضایِ قراردادِ خونهای توی سمتِ ژیژکوف، صاحبخونه کلید رو داد به من و رفت. من موندم و یه خونه که بویِ خیلی عجیبی داشت؛ کهنگی، همراه با نم و گچوخاک. تشک و پتو هم نداشتم. فقط میخواستم هرچه زودتر از اون طبقهیِ سوم که هفتگی پول میدادم، پاش بیام، تا برایِ خودم باشم.
صاحبخونه که در رو بست، از شدتِ خستگی گوشهیِ آشپزخونه دراز کشیدم روی کف. یه تیشرت و یه حولهیِ کوچیک که امید از اصفهان خریده بود رو لوله کردم، گذاشتم زیرِ سرم، و همونجوری خوابیدم تا صبح. ذرهای هیچی نداشتم، و فقط به آیندهیِ مبهمم فکر میکردم. اینکه چه اتفاقهایی قراره بیفته؟ من کجام؟ خواب که نمیبینم؟ دوازده ساعت پیش تهران بودم، حالا اینجا؟ به همین زودی و سادگی بود؟ دو تا هواپیما، و یه جهانِ تازه؟ ولی قطعاً منظورم سادگیِ تغییرِ پروازها و نشستن توی هواپیماست؛ وگرنه، تا اینجا رسیدن، ذرهذره از وجود و روانم ذوب شده بود.
Little by little, I bought myself a fridge, and picked up household items bit by bit from IKEA. I remember it very well — after signing the lease for an apartment in the Žižkov area, the landlord handed me the keys and left. I was left alone with a place that had a very strange smell; staleness, mixed with damp, plaster, and dust. I didn't even have a mattress or a blanket. All I wanted was to get out of that third-floor place I'd been paying weekly for, as soon as possible, and finally have something of my own.
Once the landlord closed the door, out of sheer exhaustion, I lay down on the kitchen floor. I rolled up a t-shirt and a small towel Omid had bought in Isfahan, put it under my head, and slept like that until morning. I had absolutely nothing, and all I could think about was my uncertain future. What was going to happen? Where even was I? Was I dreaming? Twelve hours ago I'd been in Tehran, and now I was here? Was it really that quick, that simple? Two flights, and a whole new world? But by "simple," I obviously just mean the mechanics of changing flights and sitting on a plane; because getting to this point, my being and my psyche had been melting away, piece by piece, the whole way here.
عکاسی در روزِ دومِ من در پراگ
Photography on my second day in Prague
احساسی که خوب یادمه اینه: هر روز صبح چند ثانیه طول میکشید تا پی ببرم که چشامو توی ایران باز نکردم و اینجایی که هستم، کلاً یه جهانِ تازهست. یهو تهدلم هررری میریخت پایین، و دوندگیهام و دنبالِ آدرس گشتنها و تلاشهام شروع میشد. خیلی لحظاتِ سورئالی بودن که تا زندگیشون نکنی، درکشون خیلی مشکله.
روزِ دوم، با دوربینی که از میرداماد خریده بودیم، رفتم وسطِ شهر. خیلی اتفاقی از اونجا سر درآوردم. یهو دیدم همهجا ماشینهایِ کلاسیکِ آمریکایی هست و سیلِ توریست ریخته. باورم نمیشد. ساختمونها، مغازهها، همه شکیل و باروک و قرونِوسطایی و خوشگل...
The feeling I remember well is this: every morning, it took a few seconds to realize I hadn't opened my eyes in Iran, and that where I was now was an entirely new world. My stomach would suddenly drop, and then my running around, searching for addresses, and pushing forward would start all over again. There were so many surreal moments that are really hard to understand unless you've lived them.
On the second day, I took the camera we'd bought on Mirdamad Street and went into the city center. I ended up there completely by chance. Suddenly I saw classic American cars everywhere, and a flood of tourists. I couldn't believe it. The buildings, the shops, all of it elegant, baroque, medieval, and beautiful...
این اون آپارتمانی بود که اجاره کرده بودم. یادش بهخیر. یه سالِ اول رو اینجا زندگی کردم. چقدر روزگارِ سختی بود، و در عینِ حال لذتبخش و آموزنده.
This was the apartment I'd rented. Good times. I lived here for the first year. What a hard period it was — and at the same time, enjoyable and full of lessons.
الان دیگه میتونم پراگ رو خونهیِ خودم تعریف کنم. هیچوقت یادم نمیره، وقتی با امید رفتیم دانمارک؛ یه چرخی توی کپنهاگ زدیم، و بهمحضِ رسیدن به پراگ و شنیدنِ صدایِ تراموا، یه احساسِ خونهبودن و آرامش بهم دست داد که تا عمر دارم فراموش نمیکنم. برگشتم و به امید گفتم: «همینطوری احساس میکنی؟» گفت: «آره توحید.»
خیلی عجیبه که در خارج از مملکتِ خودت، یه مملکتِ دیگه احساسِ خونهبودن بهت بده؛ هرچند هیچوقت توی ایران احساسِ زندگی توی خونه رو نداشتم و همیشه فراری و منزوی زندگی کرده بودم. ولی همیشه جنگیدم و تلاش کردم تا مثلِ پدر و مادرم توی انزوایِ مطلق زندگی نکنم. فکر میکنم یه کوچولو موفق بودم — نه زیاد.
I can call Prague my home now. I'll never forget the time Omid and I went to Denmark; we walked around Copenhagen a bit, and the moment we got back to Prague and heard the sound of the tram, a feeling of home and calm washed over me that I'll never forget as long as I live. I turned to Omid and asked, "Do you feel that too?" He said, "Yeah, Tohid."
It's strange that outside your own country, a completely different country could give you that feeling of home; even though I never felt like I was truly living at home in Iran, and always lived like a fugitive, isolated. But I always fought and tried not to live in total isolation the way my parents did. I think I succeeded a little — not a lot.
نوامبر ۲۰۲۱، در دانمارک، کنارِ مجسمهیِ مشهورِ پریِ دریاییِ کوچولو.
November 2021, in Denmark, next to the famous Little Mermaid statue.
سالهایِ اولِ زندگیم، سرشار از چالش و یادگیریِ نحوهیِ کار کردن با اروپاییها بود. توی ایران پرکار بودم، و همیشه زیرِ سایهیِ پویانما و مباحثی که ترجمه میکردم، ذهنم آشنا بود؛ همین آشناییِ ذهنی خیلی مسیر رو برام هموار کرد. توی ایران به سختکوشی و پوستکلفتی هم عادت کرده بودم، برایِ همین دوندگیِ زیاد و شبانهروز تلاشکردن برام عجیب نبود.
The first years of my life here were full of challenge and learning how to work with Europeans. In Iran I'd been a hard worker, and thanks to Puyanama and all the material I'd translated, my mind was already familiar with a lot of it — that mental familiarity smoothed the path for me a lot. I was also used to hard work and having thick skin from Iran, so a lot of running around and working around the clock wasn't strange to me.
نکتهیِ مهم، خجالت توی رفتارم بود. الان که فکر میکنم، به این نتیجه میرسم که میشد با ارتباطِ بهترِ با مدیریتِ مجموعهیِ اولی که بهش ملحق شده بودم، از استرسی که یه کارگردانِ هنری بهم میداد خلاص بشم؛ ولی سکوت کرده بودم، و اشتباه بود. در نهایت بچههایِ دیگه شکایت کردن و نظرِ من رو هم جویا شدن، و منم تا میتونستم از خجالت دراومدم، و در نهایت اخراجش کردن. کاش این نگاه رو توی ایران هم داشتم، کاش مرزها رو مشخص میکردم؛ اما نمیشد، چون اون رشدِ ناقص و اون توحیدِ کودکطور که خیلی احساساتی هم بود، مانع میشد. همیشه میدونستم که نباید اینجوری باشه. اما الان دیگه سکوت نمیکنم، و همین ساکتنموندنم باعثِ تعجبِ خیلیها، از جمله خواهرم و خانوادهام، شده. اون توحید سالهاست که دیگه مرده، و اون روزها و تجربههاش رو اجازه نمیدم تکرار بشن.
The key issue was shyness in how I behaved. Looking back now, I realize I could have communicated better with the management of the first company I joined and gotten out from under the stress a certain art director was putting on me — but I stayed silent, and that was a mistake. Eventually, other people complained too, and they asked for my input, and I finally worked up the nerve to speak, and in the end they let him go. I wish I'd had that same outlook back in Iran, I wish I'd set boundaries there too; but it wasn't possible, because that incomplete growth, that overly emotional, child-like version of Tohid, kept getting in the way. I always knew it shouldn't be like that, but to avoid further intense conflict and its consequences, I stayed quiet. But I don't stay quiet anymore, and that shift has surprised a lot of people, including my sister and my family. That old Tohid has been dead for years now, and I won't let those days or those experiences repeat themselves.
من اینجا خیلی هم تلاش کردم، و بهمحضِ اینکه فرصت فراهم شد، امید رو هم آوردمش اینجا؛ چون امکان نداشت بذارم امید بمونه و در سکوت ذرهذره جونش رو بخورن و من از دور تماشا کنم. توی تمومِ مدتی که اینجا زندگی کردم، لحظهای با امید قطعِ ارتباط نکردم، و همین ارتباطِ مداومِ روزانه بود که بهم انرژیِ مضاعف میداد؛ وگرنه کسی تا حالا براش مهم نبود که من از لحاظِ مالی چطور سرپام، چطور از پسِ هزینهها برمیام، سردمه یا گرممه، تهِ دلم چی میگذره، تنهام یا نه، دوستدختر دارم یا نه، دلم گرفته یا نه، اصلاً آدمم یا نه.
I worked really hard here, and as soon as the opportunity arose, I brought Omid over too; there was no way I could let Omid stay behind and be worn down bit by bit in silence while I watched from a distance. In all the time I've lived here, I never once cut contact with Omid, and that constant daily connection is what gave me extra energy — because until then, no one had ever really cared how I was holding up financially, how I was covering my costs, whether I was cold or hot, what was going on deep inside me, whether I was lonely, whether I had a girlfriend, whether I felt low, or even whether I counted as a person at all.
working in Prague
میشه گفت خیلی جاها توی این سالها کار کردم. خیلی چیزها یاد گرفتم که باید توی ایران یاد گرفته بودم، ولی بهدلیلِ زندگیِ غیرعادی توی ایران، نشده بود؛ اینجا هم دوباره ضررِ روحی کردم و هم مالی، تا یاد گرفتم — چون دانشگاهِ زندگی هیچوقت تموم نمیشه، و درسهاش گرانبها و ارزشمندن. همکارانِ زیادی اومدن و رفتن، و بیشتر و بیشتر با نحوهیِ کار کردن با اروپاییها آشنا شدم.
I've worked in quite a few places over these years. I learned a lot of things I should have learned back in Iran but couldn't, because of how abnormal life there was; here too, I took another hit, both emotionally and financially, until I learned — because the university of life never really ends, and its lessons are precious and worth every cost. Many colleagues came and went, and I got more and more familiar with how to work with Europeans.
اصل یکیه: تلاش در اوجِ خلوصِ نیت. اگه کسی نخاله باشه، خودش رو نشون میده. این تلاشهایِ من در اوجِ خلوصِ نیت، همیشه به نفعم بودن؛ هرچند موقتاً باعثِ ناراحتی و بیانگیزگی هم میشدن.
There's one principle: effort at the peak of sincere intent. If someone is trouble, it shows itself eventually. My efforts, made with the purest of intentions, always worked out in my favor in the end, even though they sometimes caused temporary frustration and loss of motivation.
طیِ این مدت هم پول برایِ خانواده فرستادم، و حتی سرِ اولین فرصت، اون پونصد یورو رو به خواهرم برگردوندم. سرِ واردکردنِ یه سری جنس از چین گیر داده بود که حتماً باید پونصد یورو پیشپرداخت انجام بدم، و خیلی اصرار میکرد؛ رقم کلاً چندهزار یورو جنس بود که هیچوقت هم به دستش نرسید. ولی بعداً متوجه شدم که ای دلِ غافل، راست میگفت: من بهش پونصد یورو بدهکار بودم، و به یه سال نکشید که اونو اونجوری ازم گرفت. ولی من سادهتر از اونی بودم که اونموقع، توی اون مقطع، بتونم این رو درک کنم، و فکر میکردم اون هم مثلِ من هست؛ نگو نه، همه غیر از توحید حسابوکتابِ یه قِرونِ پولاشونو دارن، و هر طور شده، با هر زبونی، باید پس بگیرن. البته این موضوع رو طیِ سالهایِ آتی متوجه شدم که چرا اینقدر گیر داده بود که پونصد یورو رو من باید واریز کنم. چقدر اعتماد داشتم به حرفاش.
During this time, I also sent money to the family, and as soon as the first opportunity came, I paid my sister back that 500 euros. She'd been pushing hard about importing some goods from China, insisting I absolutely had to make a 500-euro advance payment; she was very persistent about it. The total was supposedly a few thousand euros' worth of goods that, as it turned out, never actually reached her. But I later realized, how naive I'd been, that she'd actually been telling the truth in her own way: I owed her 500 euros, and it took less than a year for her to get it out of me like that. But I was too naive at the time, at that point, to understand it, and I thought she was like me; turns out no, everyone except Tohid keeps track of every last penny of their money, and one way or another, by whatever means necessary, gets it back. Of course, it was only in the years that followed that I understood why she'd pushed so hard for me to be the one to make that 500-euro payment. How much I trusted what she said.
Make it stand out
این هم همون رقمِ پونصد یورو که به حسابِ جایی به اسمِ سوپرکوص واریز کردم؛ یه لوازمآرایشیفروشیِ عمده توی کرهیِ جنوبیه. بله، خواهرم حق داشت پولش رو بخواد، و خب، درک میکنید که من هم حق داشتم پولهامو بخوام. ولی چرا من تا حالا نخواستم؟ مگه خونِ ایشون رنگیتر از منه، یا در درجاتِ بالاتر از من سیاحت میکنن؟
This is the same 500-euro payment I made to an account under a name like "SuperKos," a wholesale cosmetics supplier in South Korea. Yes, my sister had every right to want her money back, and well, you can understand that I had every right to want mine back too. But why haven't I ever asked for it, all this time? Is her blood somehow redder than mine, or does she operate on some higher plane than I do?
من حتی بیشتر هم کمک کردم و همچنان هم میکنم. من خودم رو پیشرو، توی خطِ مقدم، میدونم؛ و همیشه توی کمککردن دستودلباز بودم، چون عمیقاً به آدمها باور دارم. ولی اینکه آدمها همهچیز رو با پول و سودِ شخصی حسابوکتاب میکنن، و بر اساسِ همین اصول برنامه میچینن که باهات چطور رفتار کنن، چی بگن یا نگن تا بیشتر سود کنن، دیگه مشکلِ خودشونه.
I even helped more than that, and I still do. I see myself as someone who leads from the front, and I've always been generous when it comes to helping, because I genuinely believe in people. But if people calculate everything in terms of money and personal gain, and plan their whole approach to you around it — how to act, what to say or not say, just to profit more — that's their own problem, not mine.
با تمومِ دلشکستگیهایی که حتی توی زندگیِ خارج هم بهم وارد شد، هنوز امیدم رو از دست ندادم؛ و تا جایی که هم در توانِ من، هم امید باشه، علیرغمِ تمومِ مشغلههامون در خارج، از کمک کردن دریغ نمیکنیم.
With all the heartbreaks I've experienced, even in my life abroad, I still haven't lost hope; and as long as it's within my ability, and Omid's, we won't hold back from helping, no matter how busy we are here.
چرا روح و روانم فرو نپاشید؟
Why didn't my soul and mind collapse?
درسِ مهمِ دیگهای که یاد گرفتم این بود که کامپیوتر و دنیایِ دیجیتال و سهبعدی، همون چیزی بود که من رو از فروپاشیِ جسمی و روحی نجات داد. چون بهمحضِ نشستن پایِ کامپیوتر، دنیا و خودم رو فراموش میکنم؛ نمیدونم چرا اینجوریام. مخصوصاً یادمه اوایلِ مهاجرت به پراگ رو؛ حدودِ هفتهشت ماه کامپیوتر نداشتم، و خیلی احساسِ عذاب میکردم. بهمحضِ اَسمبلکردنِ یه سیستم، به کمکِ یکی از رفقا، و اومدنِ کامپیوتر به خونه، اون احساسِ «در خونه بودن» رو خیلی خوب درک کردم — چقدر خوبه آدم برایِ خودش یه فضایِ شخصی داشته باشه، برسه بهش، و کارهایِ خودش رو انجام بده؛ یاد بگیره، از اینکه با جریانِ جهان همسو میشه احساسِ رضایت کنه، و چیزهایی که یاد میگیره رو شِیر کنه. البته تا یه سقفِ مشخص.
Another important lesson I learned was that the computer, the digital and 3D world, was the very thing that saved me from physical and mental collapse. Because the moment I sit down at a computer, I forget the world and myself; I don't know why I'm like that. I especially remember the early days after moving to Prague; I didn't have a computer for about seven or eight months, and I felt real anguish over it. The moment I assembled a system, with a friend's help, and the computer arrived home, I truly understood the feeling of "being home" — how good it is to have your own personal space, to be able to get to it, and do your own work; to learn, to feel satisfied at moving in step with the flow of the world, and to share what you learn. Up to a certain limit, of course.
اولین کامپیوترِ من در پراگ، و اولین کامپیوتری که خودم، تنهایی، اسمبلش کردم.
My first computer in Prague, and the first computer I ever assembled entirely on my own.
من اسمش رو میذارم علاقهیِ شدید؛ علاقهای اعتیادمانند که نکاتِ مثب زیادی داشت برام. خوشحالم که حالا اینجام و این پاراگرافها رو تایپ میکنم؛ هرچند نوشتنِ دو قسمتِ اول بازم مجبورم کرد تا به گذشته بیندیشم و روحوروانم داغون بود، و امید همش میگفت ننویس و فکر نکن به اون دوران، ولی نمیشد ننویسم.
I call it an intense passion; an addiction-like devotion that brought me a lot of good. I'm glad I'm here now, typing out these paragraphs; even though writing the first two parts forced me to dwell on the past again and left my soul in ruins, and Omid kept telling me not to write, not to think about that period — but I couldn't not write it.
این هم اولین سیستمیه که اسمبل کردم. اون هم همون میکروفونیه که توی ایران پادکستهایِ پویانما رو باهاش استارت زدیم. چقدر خوشحال بودم که در نهایت فضایِ شخصیِ خودم رو دارم. البته هزاران برابر بهتر و قویتر از کامپیوتری که توی ایران داشتم.
And this is the first system I assembled. That's also the same microphone we used in Iran to start the Puyanama podcasts. I was so happy to finally have a personal space of my own. Thousands of times better and more powerful than the computer I had back in Iran, of course.
در پراگ، کار کردن برام حکمِ زندگی داشت. این مملکت، چهل سال بود که بر اساسِ عدالت و لیاقت، بعد از انقلابِ مخملی و رهایی از دیکتاتوریِ کمونیستها پیش میرفت، و قوانین شکل گرفته بود.
خیلی کار کردم. بیش از حد بهم استرس وارد کرد اون کارگردانِ هنری که از دستِ روزگار، از یکی از کشورهایِ نزدیکِ ایران اومده بود. روزگارم تقریباً سیاه شده بود از نظراتِ ضدونقیض و هویتِ دوگانهیِ اون آدم، اما در نهایت اخراج شد، هرچند طوری وانمود کرد که خودش رفته. بعد از اون خیلی آزاد شدم و طعمِ کار در آزادی رو چشیدم؛ خوشبختانه تا به امروز شخصی با اون خصوصیات رو باهاش کار نکردم، و اگه هم ببینم، خودم از آدمهایِ اونشکلی دوری خواهم گزید!
In Prague, working felt like life itself to me. This country had spent forty years building itself on justice and merit, after the Velvet Revolution and freedom from communist dictatorship, and its laws had taken proper shape.
I worked a lot. I was put under excessive stress by that art director, someone who, as fate would have it, had come from one of the countries near Iran. My days had turned almost black from that person's contradictory opinions and double-faced nature, but eventually he was let go, though he made it look like he'd left on his own. After that, I felt so much freer and tasted what it meant to work in freedom; fortunately, to this day I haven't worked with anyone else with those same traits, and if I ever do, I'll keep my distance from people like that myself!
برادرِ دوقلوم، امید، هم نقلمکان کرد به پراگ.
My twin brother, Omid, moved to Prague too.
بهمحضِ نیاز به یه نیرویِ تازه توی استودیو، بهخاطرِ سابقهیِ درخشانم، از مدیریت درخواست کردم امید رو استخدام کنن. طبقِ روالِ قانونی، تستِ هنری و مصاحبه هم گذاشتن، و پس از رقابت با چند نفردیگه، توی استودیو امید رو هم استخدام کردن. باورمون نمیشد.
البته به این آسونیها هم نبود، هرچند خوندنِ این متن، آسونتر از زندگیکردنِ اون لحظاته. یه هفته فرصت داده بودن برایِ آرتتست: یه ریگِ کاراکتر و یه انیمیتِ چند ثانیه. شب و روز روش کار کرد امید، و هر روز و هر ساعت باهم روش نظر میدادیم؛ و خلاصه اوکی شد. اما من هیچ دخالتی توی پروسه نداشتم، جز معرفیِ امید به مجموعه.
The moment the studio needed a new hire, because of my strong track record, I asked management to bring Omid on. Following proper procedure, they set up an art test and an interview, and after competing against a few other candidates, they hired Omid at the studio too. We couldn't believe it.
Of course, it wasn't quite that easy, even though reading this is easier than living through those moments. They gave him a week for the art test: a character rig and a few seconds of animation. Omid worked on it day and night, and every day, every hour, we'd give each other feedback on it; and in the end, it got approved. But I had no involvement in the process itself, beyond introducing Omid to the company.
با فیلترشکن و محدودیتهایِ فراوانِ اینترنت در ایران، همیشه مشکلِ ارتباط داشتیم، و این وضعیتِ همیشگیِ ما بود. یا تصویر پیکسلی بود، یا قطع میشد، یا قطعووصل و رباتی میشد همهچی...
With VPNs and Iran's endless internet restrictions, we always had connection problems, and this was our constant state of affairs. Either the picture was pixelated, or it would drop, or everything would cut in and out and turn robotic...
وضع تماس های ما وقتی امید در ایران بود
The state of our calls when Omid was still in Iran.
اونموقع اوجِ کرونا بود و محدودیتهایِ زیادی بود. اما امید میگفت همهجا خلوت بود، حتی داخلِ هواپیما، و از اینکه اینجوری اکسپرس ویآیپی اومده بود، به خودش میبالید. من واقعاً توی پوستِ خودم نمیگنجیدم. توی یه روزِ سردِ نهمِ ژوئن، امید رسید.
That was the peak of Covid, and there were a lot of restrictions. But Omid said everywhere was empty, even inside the plane, and he took pride in having arrived that way, like some express VIP. I was truly beside myself with excitement. On a cold day, June 9th, Omid arrived.
اولین سلفیِ ما در اوجِ کرونا، در فرودگاهِ واتسلاو هاول.
Our first selfie, at the height of Covid, at Václav Havel Airport.
اینجا در حالِ فاک نشوندادن به تمومِ عوامل و رویدادهایی هستم که تلاش میکردن ما رو زمین بزنن. ولی ما روزهایِ سخت رو برایِ صبحانه و ناهار میخوریم، و هیچچیز جلودارمون نیست.
Here I am giving the finger to every factor and every event that tried to knock us down. But we eat hard days for breakfast and lunch, and nothing stands in our way.
و کمی بیشتر And a bit more…
قطعاً از دورانِ پراگ زیاد نخواهم نوشت، چون دیگه از اینجا به بعد زندگی برام طورِ دیگهایه. پس از مهاجرت تازه فهمیدم که زندگیکردن و دوامآوردن، حرفزدن و پیداکردنِ سادهترین چیزها هم برایِ آدم چالشِ عظیمیه؛ چالشی که قرار نیست یکیدو روزه یا یکیدو ماهه از بین بره. طیِ مدتی که امید هنوز نیومده بود و تکوتنها زندگی میکردم، یه روز نشد که باهاش ویس ردوبدل نکنیم. امید خیلی نگرانِ من بود، و با کوچکترین تأخیرِ من توی پیامدادن یا پاسخدادن، هزار فکر میکرد و نمیدونست من در چه حالیام.
I definitely won't write much about the Prague years, because from here on, life for me takes a different shape. After moving, I finally understood that simply living and enduring, speaking up, finding even the simplest things, is a massive challenge for a person — a challenge that doesn't vanish in a day or two, or a month or two. During the time Omid hadn't come yet and I was living completely alone, there wasn't a single day we didn't exchange voice messages. Omid worried about me constantly, and the smallest delay in me messaging or replying would send his mind racing, not knowing what state I was in.
خانوادهام سرگرمِ اون شخصِ تازه بودن که قرار بود برایِ خواهرم خونه بسازه و با اسبِ سفید بیاد، و به جرأت میتونم بگم اصلاً متوجهِ دوریِ من نشدن؛ چون خوشحال بودن که من دیگه سردردِ اضافهای بهشون نمیدم، و تازه زندگیشون داشت رونق میگرفت. کسی نمیخواست نالههایِ توحید رو بشنوه که عاقبت به «زن میخوام، زن میخوام» ختم بشه. هرچند دیدم با امید چیکار کردن، و قطعاً برایِ من هم طورِ دیگهای نمیشد. من تمومِ دستوبدنم رو داغ کرده بودم که به هیچوجه شکایت نکنم و به هیچوجه به عقب فکر نکنم، چه برسه برگردم! شاید بعضیها فکر میکردن من بعد از مدتِ کوتاهی کم میارم و برمیگردم، که خوشبختانه هیچوقت رخ نداد؛ و تازه اونموقع بود که کمکم همه فهمیدن، ای دلِ غافل، اینها دوتایی گویا برایِ همیشه رفتن و قرار هم نیست برگردن.
My family was busy with that new man who was supposedly going to build a house for my sister and show up on a white horse, and I can honestly say they didn't even notice my absence; they were relieved I wasn't giving them extra headaches anymore, and their lives were finally starting to look up. No one wanted to hear Tohid's whining, which would only end in "I want a wife, I want a wife." Though I did see what they'd done to Omid, and there was certainly no reason it would've gone any differently for me. I'd burned it into every part of my hands and body never to complain, never to think back, let alone go back! Some of them probably thought I'd give up after a short while and come home, which, thankfully, never happened; and that's when it slowly dawned on everyone — oh, how naive we were — that these two really had left for good, with no plans of returning.
هیچوقت گریههایِ مادرم رو، که پشتِ تلفن میگفت «آقای فلانی، شما مرد هستی، شما قوی هستی»، از یاد نمیبرم. مادری که قویبودن و مردبودنِ پسرهایِ خودش رو نمیدید، و اون رو توی دیگران جستوجو میکرد. اون هم چه نوع افرادی؟ هرچقدر شرخر و زنبکن و مودار، بهتر. من اینطور فکر نمیکردم؛ فکر میکردم ما رو آدم میبینن. ولی نه، خودشون اثبات کردن که من و امید براشون ذرهای ارزش نداریم؛ چون میتونستن هر لحظه از رفتارها و اقدامها و زخمزبونهاشون برگردن و شروع کنن به همکاری و راستگویی، نه اینکه هر سال بدتر از سالِ گذشته به دورویی و مخفیکاری روی بیارن و هر لحظه اوضاع رو بدتر کنن — اون هم فقط پنج نفر آدم. بعد اونوقت شما انتظار داری توی یه مملکت، ملت باهم متحد بشن، یا مثلاً توی یه فامیل یکدستی باشه تا به سازندگی و آبادانی و اصالت فکر بشه؟ نه عزیزِ دل. من با چشمِ خودم و با جانِ خودم زندگی کردم که سرِ پول و فامیل چطور آدم بچههاش رو قربانی میکنه، بدونِ ذرهای ترحم.
I'll never forget my mother's tears, saying over the phone, "Mr. So-and-so, you're a man, you're strong" — about someone else. A mother who couldn't see the strength and manhood in her own sons, and went looking for it in other people instead. And what kind of people, at that — the more of a thug, a womanizer, a hairy brute, the better. I didn't think that way; I thought they saw us as human beings. But no, they proved themselves that Omid and I meant nothing to them; because at any moment they could have turned back from those behaviors, those actions, those sharp remarks, and started working together and being honest, instead of leaning further into duplicity and secrecy every single year, worse than the year before, making things worse at every turn — and that among just five people. So how can you expect an entire nation to unite, or even a single family to stand as one, enough to think about building, prosperity, and integrity? No, dear. I lived it with my own eyes and my own soul, seeing firsthand how, over money and family, a person can sacrifice their own children without a shred of mercy.
خیلی وارد جزئیات نمیشم، ولی بعد از اینکه گندِ اون شخص دراومد و همه یهو از خواب بیدار شدن تا برگردن و ببینن امید و توحیدی که این همه سال بدونِ منت، تمومِ روح و زندگیشون رو تقدیم کرده بودن کجان، دیگه دیر شده بود. اما با اینحال، ما دست گرفتیم، چون نامرد نیستیم.
I won't go too much into the details, but by the time that person's true colors came out and everyone suddenly woke up, turning around to see where Omid and Tohid were — the two who, all those years, had given up their entire soul and life without ever holding it over anyone's head — it was already too late. Still, we reached out a hand, because we're not the kind of people who abandon others.
البته برگشتِ من به ایران باید شاملِ شرایطِ خیلی ویژهای باشه، و حتی اگه اتفاق هم بیفته، باید یه چهارچوبِ مشخص براش داشته باشم؛ وگرنه رخ نخواهد داد.
Of course, my return to Iran would need very specific conditions, and even if it ever happened, I'd need a clear framework around it; otherwise, it simply won't happen.
خیلی عجیب بود که، اونطوری که باید، دهنم سرویس نشد. بهصورتِ طبیعی روند رو تحمل کردم، و تمومِ تلاشم ایجادِ یه دایره از همکاران و آدمهایی بود که بشه روشون حساب کرد؛ و خوشبختانه موفق هم بودم.
Strangely enough, I didn't quite fall apart the way I probably should have. I carried on through the process naturally, and my whole effort went into building a circle of colleagues and people I could actually rely on; and fortunately, I succeeded.
طیِ این همه سالی که اینجام، یه بار هم پویانما رو فراموش نکردیم و همیشه آپدیتش میکنیم، و حتی با سماجتِ بیشتر هم ادامه میدیم. کلی اپیزود برایِ پادکستهایِ پویانما تولید کردیم، و سختافزارِ مناسب برایِ این کار رو هم خریدیم. از هیچ تلاشی برایِ بهثمرنشوندنِ تلاشهامون دریغ نمیکنیم، و کمک میکنیم تا دیتایِ صحیح رو منتقل کنیم؛ تا اگه کسی مثلِ ما میخواد اپلای کنه، یا آرزویِ زندگیِ بهتری رو داره، بدونِ در نظر داشتنِ تراژدیهایِ حاضر توی زندگیش، بدونه که میتونه انجامش بده، همونطوری که ما تونستیم. اما باید از خیرِ خیلی چیزهایِ دیگه بگذره؛ و این قربانیکردنِ خود، دقیقاً همون جاییه که آدمها رو متمایز میکنه.
Throughout all these years I've been here, we haven't forgotten Puyanama for a single day; we keep updating it, and if anything, we keep going with even more persistence. We've produced tons of episodes for the Puyanama podcasts, and bought the right hardware for it too. We hold nothing back in trying to see our efforts through, and we try to pass along accurate information; so that anyone else out there like us, wanting to apply abroad or dreaming of a better life, regardless of whatever tragedies are present in their own life, knows they can do it too, the way we did. But they'll have to let go of a lot of other things along the way; and that act of sacrificing yourself is exactly what sets people apart.
من خجالتی بودم و حرف نمیزدم، اما این رویکرد رو هم کنار گذاشتم؛ و حالا که چهلساله شدم، میخوام از تکتکِ لحظاتِ زندگیم استفاده کنم.
I used to be shy and not speak up, but I've let go of that approach too; and now that I've turned 40, I want to make use of every single moment of my life.
طیِ فشارهایِ اقتصادیِ ایران، و جنگی که به راه افتاد، چه قبل و چه بعدش، همیشه هوایِ خانواده رو داشتیم و داریم؛ هرچند خواهرم واقعاً اذیت میکنه. شخصیتِ دوگانه و عجیبی داره؛ به تلاشِ آدم اعتقاد نداره، و اعتقادش به ارواح و پریهاست. با در نظر گرفتنِ میزانِ سوادِ توی خونه و بافتِ سنتی و مذهبی، متأسفانه انتظارِ دیگهای ندارم، ولی این شرایط آدم رو داغون میکنه. یه بار خیلی ناراحت تماس گرفتن که ای وای، فروش بد شده و خواهرم دیگه نمیتونه پدر و مادرم رو تحمل کنه و میخواد از خونه بذاره بره. بعدها مشخص شد صحت نداشت، و صرفاً میخواستن توجهِ ما رو خیلی معطوف کنن تا کمک کنیم و فرمولِ صابون به دست بیارن.
Through Iran's economic pressures and the war that broke out, both before and after it, we always looked out for the family, and we still do, even though my sister genuinely wears on me. She has a strange, dual personality; she doesn't believe in personal effort, and her faith lies in spirits and fairies. Given the level of education at home and the traditional, religious fabric, I unfortunately expect nothing different, but these conditions still wear a person down. Once, they called me very upset: oh no, sales had gone bad, and my sister couldn't tolerate my parents anymore and wanted to leave home. It later turned out this wasn't true; they just wanted to draw a lot of our attention so we'd help and get them the soap formulas.
ما اون موقع توی یه شغلِ تازه و یه مجموعهیِ تازه بودیم، و در خلالِ فشارهایِ عظیمِ کاری اون سویِ مرزها، شب و روز دربارهٔ صابونهایِ دستساز مطالعه کردیم، منابع خریدیم، چندتا صابونِ خودمون هم درست کردیم، و چندین فرمول با وزنهایِ مختلف به خواهرم دادیم که به فروشِ خیلی خوبی منجر شد. قول داده بودن شفاف پیش بریم و باهم این بیزینس رو موفق کنیم؛ چون بعدش قرار بود بالم و شامپو و خیلی چیزهایِ دیگه هم بهشون بدیم. ولی دیدیم نه؛ هر بار که حرف میزنیم یه چیزِ تازه میگن، هر بار چیزهایی رو مخفی میکنن، و حتی بعد از دو سال گفتن «همین الان تازه شروع کردیم، صبر کنید»، درحالیکه فروش در جریان بود. ما نیتِ بدی نداشتیم، ولی چون خانواده فقیر بود و ضربههایِ مهلک خورده بود، بهمحضِ صحبتِ پول فکر میکردن «دندون تیز کرده که همه رو بخوره»؛ درحالیکه ما با خلوصِ نیت پا پیش گذاشته بودیم.
At that time, we were in a new job at a new company, and amid enormous work pressure on this side of the border, we studied handmade soaps night and day, bought resources, made a few soaps ourselves, and gave my sister several formulas in different weights, which led to very good sales. They'd promised we'd move forward transparently and make this business a success together, since afterward we were supposed to give them balm, shampoo, and many other things too. But we saw that no, every time we talked, they'd say something new, every time they'd hide things, and even after two years they said "we've only just started, wait," while sales were running. We had no bad intentions, but because the family was poor and had taken fatal blows, the moment money came up, they thought "he's sharpened his teeth to eat everyone up," when in fact we'd stepped forward with pure intentions.
این هم نمونهیِ صابونهایی که ساختیم؛ کلی ویدئو ضبط کردیم و برایِ خانواده فرستادیم و مشکلاتشون رو رفع میکردیم، و از این پروسه خیلی لذت میبردیم.
Here's a sample of the soaps we made; we recorded plenty of videos and sent them to the family, solving their problems along the way, and we really enjoyed the whole process.
خیلی اصرار کردم و خواهرم رو دعوت کردم پراگ؛ آوردمش. «سوراز بیوتی» اسمِ سایت و اینستاگرامشه. یه ماهِ تمام عینِ حمال ازش عکاسی کردیم و ویدئو ساختیم، و بردمش توی یه کلاسِ صابونسازیِ دستساز توی پراگ، که از اونجا هم عکس گرفتیم و الان همه رو پز میده. ولی با هماهنگی ، طوری رفتار میکردن که چیزی از روندِ زندگیشون درز نکنه. یه ماهِ تمام خواهرم دست به سیاه و سفید نزد و ما عینِ تاجِ سر براش کار کردیم. وقتی برگشت، بعد از چند ماه کمکم پرسیدیم خب، الان اوضاع چطوره؟ که دیدیم بههیچوجه قرار نیست باهامون روراست و صادق باشن، و من و امید رو حریصِ پول و طمعکار فرض میکنن. خیلی شفاف صحبت کردم. خواهرم گریه میکرد و اعصابِ من رو میریخت به هم. توی موردی که ما نیازمندِ کمک شده بودیم، کمک کرد؛ ولی بعد از هفت سالی که توی صورتِ ما نگاه نمیکردن، بعد از اون کمکِ مالی، تماسی گرفتیم که تشکر کنیم، و دیدیم هیچکدوم توی اون تماسِ تصویری توی لنزِ گوشی نگاه نمیکنن و لبخندهایِ تصنعی دارن. بازم باورم نمیشد که اینهمه کمک کنی، اینهمه کار کنی، و بازم اینجوری باهات رفتار کنن. فکر میکردم اونهمه ضررِ مالی که خواهرم پایِ پیج و تبلیغات و آموزشها داده بود، و هزاران ضررِ دیگه که یه کلمه هم به ما نگفتن و نخواهند گفت، حالا که اینهمه فرمول دادیم، همیشه فروش دارن و مشتریها راضیان، اینبار به من و امید جورِ دیگهای نگاه میکنن؛ ولی بازم اونجوری جلویِ ما قیافه گرفتن.
I insisted a lot, invited my sister to Prague, and brought her. "Soraz Beauty" is the name of her site and Instagram. For a full month we photographed her and made videos like laborers, and I took her to a handmade soap workshop in Prague, where we took photos too, which she now shows off. But in coordination with my mother, they behaved in a way so that nothing from their life would leak. For a full month my sister didn't lift a finger, and we worked for her like she was the crown of our heads. When she went back, after a few months we gradually asked, so, how is it going now? And we saw they'd never be straight and honest with us, and they consider Omid and me greedy money-grubbers. I spoke very transparently. My sister cried and frayed my nerves. On a matter where we'd needed help, she did help; but after seven years of not looking us in the face, after that financial help, we made a call to thank them, and saw that none of them looked into the phone lens during the video call, all with artificial smiles. Again I couldn't believe that you help this much, work this much, and they still act like this. I'd thought that given all the financial losses my sister had taken on the page, the ads, the trainings, and thousands of other losses they never said a word to us about and never will, now that we'd given so many formulas, and they always have sales and customers are happy, they'd look at Omid and me differently this time; but again they put on that attitude in front of us.
بهمحضِ اینکه حقوق با تشویقی رو دریافت کردیم، به خواهرم گفتم اون عدد رو میخوام واریز کنم. خواهرم گفت دستت درد نکنه، بزنش به همون حساب، و من هم همون لحظه اقدام کردم. بعدش تصمیم گرفتم چیزی از زندگیم نگم؛ چون همهچیز رو دربارهٔ ما میدونن ولی ما هنوز هیچی نمیدونیم، چون بهشدت دوگانه و با سیاست پیش میرن؛ دقیقاً همون سیاستی که شهرستانیها و ایرانیها توی فامیلهایِ لعنتی برایِ همدیگه بازی میکنن. چون من دیگه جون به لب شده بودم، تصمیم گرفتم هیچی نگم و هیچی نشنوم. اما دربارهٔ تیکِ آبیِ اینستاگرامِ صفحهٔ سوراز بیوتی، هنوز هزینهش رو میدیم، مشورت میدیم بهشون و هواشون رو داریم؛ .
As soon as we received our salary with the bonus, I told my sister I wanted to deposit that amount. She said thank you, put it in the same account, and I did it that very moment. After that, I decided not to say anything about my life; because they know everything about us but we still know nothing, since they proceed with extreme duplicity and politics, exactly the politics that small-town people and Iranians play on each other within their damn extended families. Because I'd finally hit the end of my rope, I decided to say nothing and hear nothing. But as for the blue tick on the Suraz Beauty Instagram page, we still pay for it, advise them, and look out for them, but only to that extent.
شما فکر کن سالهایِ سال به خواهرت کمک کنی سایت بزنی، توی محتوایِ سایت بهش کمک کنی، ویدئو بسازی، تدوین کنی، مدیریتِ محتوا بکنی، عکاسی کنی، بیاریش پراگ، هزینهیِ وکیل بدی، کاغذبازی کنی، پسانداز کنی تا حسابِ بانکیت توی پراگ به حدِ نصاب برسه تا وکیل اقدام کنه، جاهایی که باهم بریم رو انتخاب کنی، ببریش، بیاریش، فرمول بدی، دوربینت رو بدی، کلی از زمان و انرژیت رو هزینه کنی، و محتوا و ویس و ویدئو با امید بسازی و همه رو تقدیم بکنی؛ و در قبالش بگی «خب، فروش چطوره؟» بگن «تازه شروع کردیم»، ویس بذارن انگار که سؤالت رو نشنیدن، انگار که توحید و امید یه جفت کثافت هستن که منتظرن تا برایِ زندگیِ یکی نقشه بکشن! آخه پدرِ من، مادرِ من، مگه میشه؟
Imagine helping your sister for years on end: setting up a website, helping with its content, making videos, editing, managing content, photographing, bringing her to Prague, paying for a lawyer, handling the paperwork, saving up so your bank account in Prague would reach the required threshold for the lawyer to proceed, picking places for us to go together, taking her, bringing her back, giving her formulas, lending her your camera, spending a huge amount of your time and energy, and creating content, voice messages, and videos together with Omid, and offering it all up — and in return you ask, "So, how are sales?" and they say, "We've only just started," and send voice messages as if they never heard your question, as if Tohid and Omid were a couple of scumbags just waiting to scheme against someone's life! Oh, my father, my mother — how is this even possible?
بعد از اینهمه هزینه، یهو خواهرم از اینترنت غیب شد، چندین ماه قبل از جنگِ آمریکا با ایران. بعد از ماهها که تماس گرفتیم، میگفت داره فرشته میبینه، روح میبینه، باهاش نیروهایِ ماورایی حرف میزنن، و پدر و مادرم رو تا سرحدِ وحشت بترسونه که «واویلا، الان اگه اتفاقی برایِ سمیه بیفته ما چیکار کنیم». قرارِ ما این بود که خواهرم با دوربینی که در اختیارش گذاشتیم، و با اون همه نوری که خودش خریده بود، محتوایِ منظم بسازه و تیکِ آبیِ صفحهش رو که ما داشتیم از این طرف تأمین میکردیم، ببره جلو؛ که کانکتشدن برامون از ارواح و حالتهایِ خلسهیِ سمیه میگفتن. باورمون نمیشد؛ فکر میکردیم دارن شوخی میکنن.
After all those expenses, my sister suddenly vanished from the internet, several months before the American war with Iran. When we called after months, she said she was seeing angels, seeing spirits, that supernatural forces were talking to her, and she'd scare my parents to the point of terror — "oh no, what will we do if something happens to Somayeh." Our agreement had been that my sister, with the camera we'd put at her disposal and all the lighting she'd bought herself, would make regular content and carry forward the blue-tick on her page, which we were funding from our side; instead they told us about connecting with spirits and Somayeh's trance states. We couldn't believe it; we thought they were joking.
بررسی پیام درباره صفحه بیوگرافینویسی خواهر.
این هم همون پیجِ خواهرمه که شروع کرده به نوشتنِ زندگینامهیِ من. سریِ پستهاش رو ببینید.
This is the same page of my sister's, where she has started writing my biography. Take a look at her series of posts.
من و امید اما همچنان بهخاطرِ حرمتِ مویِ سفیدِ مادرم و پدرم داریم حمایتش میکنیم؛ تیکِ آبی رو براش نگه داشتیم و از لحاظِ فنی و امنیتی حواسمون هست، ولی کار با «زنجماعت» اشتباهه؛ و حتی به مادرم گفتم، گفتم من میگم تا بدونی که از آوردنِ خواهرم به اروپا و پراگ خیلی پشیمونم، و تأیید میکرد. خواهرم خیلی اذیتشون میکنه و خیلی پول هدر میده، طوری که من و امید یادشون رفته که چقدر مقصر میدونستن و عاملِ بدبختیشون میدونستن. حالا با گذرِ نزدیکِ ده سال از اومدنِ ما، و اینهمه کمک و باسوادتر شدنِ ما، کمکم به این نتیجه رسیدن که امید و توحید نیتِ خیر دارن؛ ولی چون زمینهیِ فقر و ترس از بیپولی دارن، ترجیح میدن چیزی با ما درمیون نذارن، که اوکیه. ما هم درمیون نمیذاریم تا حرمتها و احترامها همینجوری حفظ بشه، چون دنیا بهزودی هم برایِ اونها هم برایِ ما تموم میشه. ولی دلم میسوزه که خواهرم، با بیثباتیهایِ روحی و تنبلی و نداشتنِ انضباط و اراده، این کاری که با انرژیِ خوب شروع شده بود رو زمین زد؛ و حالا توی پیجش شروع کرده از تجربیاتِ روحیش نوشتن، که چقدر گفتم ننویس، ولی گویا گوشِ کسی بدهکار نیست. اما هر کسی به راهِ خودش.
Omid and I, however, are still supporting her out of respect for my mother's and father's white hair; we kept the blue tick for her and keep an eye on the technical and security side of things, but working with women is a mistake, and I even told my mother so — I told her I'm saying this so she knows I deeply regret bringing my sister to Europe and Prague, and she agreed. My sister troubles them a lot and wastes a lot of money, to the point that Omid and I have been forgotten — they've forgotten how much they once held us responsible and considered us the cause of their misfortune. Now, with nearly ten years having passed since we came, and with all this help and us having grown more knowledgeable, they've gradually concluded that Omid and Tohid mean well; but because they carry that background of poverty and fear of having no money, they prefer not to share anything with us, which is okay. We don't share either, so that respect and decency stay intact, because the world will soon end for them and for us both. But it pains me that my sister, with her emotional instability, laziness, lack of discipline, and lack of willpower, has let a venture that began with good energy fall to the ground; and now she's started writing about her spiritual experiences on her page, which I've told her again and again not to do, but it seems no one is listening. Still, everyone follows their own path.
فعلاً یه سخنِ پایانی:
من الان چهلسالگی رو رد کردم. حرفامو هم زدم. مادرم هم شوکه شده، پدرم و خواهرم هم. چرا؟ چون من هیچوقت حرف نمیزدم. چون هیچوقت اجازهیِ حرفزدن نداشتم. نه پدرم، نه مادرم، نه خواهرم، من و امید رو نمیشناسن. مهم نیست برام، چون چنین خانوادههایی زیادن. من قصد و نیتِ بدی از نوشتنِ اینهمه تاریخچهیِ زندگیم ندارم؛ چون مطمئنم کسانی هستن که همینجوری توی ایران دارن زندگی میکنن، و با خوندنِ این مطالب و تاریخچهیِ خلاصهای از زندگیِ من، امیدوارم بتونن تغییری بدن — که قطعاً مشکل خواهد بود، و من یکی که نتونستم تغییری بدم و زورم فقط به فرار از مملکت رسید، چون راهِ دیگهای نداشتم.
نوشتم چون بعد از چند سال، کمکم اینها کمرنگ میشدند و نمیخواستم این اتفاق بیفته. و دلم میسوزه. دلم خیلی میسوزه که توی کشوری مثلِ ایران، که بافتی سنتی و مذهبی و مردهپرست داره، به دنیا اومدم؛ و حالا خیلی هم تلاش کردم از اینطرف، که اون موفقیتی که میدونم خیلی راحت میشد کسب کرد رو با خانواده رقم بزنیم، اما نشد؛ چون سود توی لوازمِ آرایشی و این بیزینسها زیاده، و زنجماعت بدونِ قناعت خرج میکنن، و همین درآمد باعث شد خواهرم مسیرش رو گم کنه، چون همیشه فکر میکنه اینجوری خواهد موند. این قطعاً برایِ کسانی که سوادِ اقتصادی و مالی ندارن، و احساسی در موردِ پول و روندِ کار و روندِ ارتباطِ پول با آدمها فکر میکنند، نخوندن و مطالعه نکردن، هرچقدر هم درآمد بهشون بدی، در نهایت دود میشه میره هوا؛ و چون خودشون رو مبرا از هر ایرادی میبینن، مملکت و اقتصاد و بقیهیِ موارد رو بهانه میارن، چون نمیخوان قبول کنن ایراد دارن.
خواهرم بهشدت خودپرسته، و همیشه از اندامش، از فنِ بیانش، از قدرتِ تکلم و جذبِ آدمها، و از اینکه هر روز هر کسی که میبینتش از کمالاتش تعریف میکنه، حرف میزنه — هم خواهرم، هم مادرم، هم پدرم. من به این رفتارها عادت کردم، و حالا که اینهمه سال دورم و به ثباتِ ذهنی و مالی و کاری رسیدهام، دیدنِ این موارد فقط میزانِ مشکلداربودنِ عادات و نوعِ نگاهشون به زندگی رو نشونم میده، و واقعاً آزردهخاطرم میکنه. هیچجوره، با هیچ زبونی، با هیچ فنی نمیشه ذهنِ این آدمها رو حتی یه ذره تغییر داد.
من اولش امیدوار بودم. بعد از شیش سال، وقتی با بهانهیِ رفتنِ خواهرم از خونه و گریههاش اومدن سراغمون، ما احساساتی شدیم و تا میشد کمک کردیم؛ فکر نمیکردیم این هم بخشی از برنامهای از پیش تعیینشده باشه. فکر میکردم واقعاً اینبار، بدونِ ما، اینهمه سال شاید کمی تغییر کرده باشن، و برایِ همین تلاش کردم حتی زودتر خونه بخرن و روبهراه بشن. ساعتها ویس میذاشتم، انرژی میذاشتم، توضیح میدادم، از تجربههام میگفتم، صدام میگرفت، و همش میگفتن «درست میگی»؛ ولی چون من توحید بودم، آدمی که بدبختشون کرده، کسی عمل نمیکرد؛ و چون پولی بابتِ حرفهام نمیگرفتم، کسی گوش نمیداد. انگار باید پونصد میلیون تومن برایِ یه ربع راهنمایی میگرفتم تا گوش کنن. نکردم. دو سال، از اواخرِ ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵، انرژی گذاشتم.
یه بار، هیچوقت یادم نمیره، خواهرم بیخیال بود و من داشتم خودمو پاره میکردم که چطور از سایتِ وی اف اس گلوبال برایِ سفارت وقت بگیره؛ حالیش نمیشد. آخرش فشارم افتاد و بیحال شدم، امید منو جمع کرد. ایشون که رسید اینجا و یه ماه پراگ بود، برگشت گفت: «من دلم آروم بود که میام و این اتفاق میفته.» خب آخه این شد حرف؟ من زندگیم رو گذاشتم پایِ اپلای، عینِ سگ کار کردم، خودمو رسوندم، اینهمه ذخیره کردم و هزینه هم کردم، دعوتت کردم، از اعتبارم خرج کردم که این اتفاق بیفته — چون خواهرم به پریها اعتقاد داره. برگشتم گفتم: «دفعهیِ بعد برو دلت رو آروم نگه دار، ببین کِی میای این طرفها.»
این چیزها عذابم میده. اینکه آدمها با دستِ خودشون میرن داخلِ چاه، و هرچقدر تلاش میکنی، میگن «من جام خوبه.»
I've now passed the age of 40. I've said what I had to say. My mother was shocked, so were my father and my sister. Why? Because I never used to speak. Because I was never allowed to speak. Neither my father, nor my mother, nor my sister truly know Omid or me. It doesn't matter to me anymore, because families like this are common. I don't write this entire history of my life with any bad intent; I'm sure there are people out there living through the same thing right now in Iran, and I hope that reading this, this condensed history of my life, might help them find some way to change things — which will admittedly be difficult, since I myself couldn't change anything, and the only power I ever had was to flee the country, because I had no other road left.
I wrote it because, after a few years, these memories had slowly started to fade, and I didn't want that to happen. And it pains me. It genuinely pains me that I was born into a country like Iran, with such a traditional, religious, and death-worshipping fabric, and that now, having tried so hard from over here to bring about, with my family, the kind of success I know could have been achieved fairly easily, it still didn't happen — because the margins in cosmetics and businesses like that are high, and women spend without restraint, and that very income is what made my sister lose her way, since she always assumes things will simply stay this good. For anyone who lacks financial literacy, who hasn't reached emotional maturity about money and how work and money connect to people, who hasn't read or studied any of it, however much income you hand them, it eventually goes up in smoke, no matter what. And because they see themselves as beyond reproach, they blame the country, the economy, anything else, because they refuse to admit they might be the problem.
My sister is deeply self-absorbed, and constantly talks — as do my mother and father, about her — about her figure, her way of speaking, her ability to talk and charm people, and how everyone who sees her praises her qualities every single day. I'd gotten used to this behavior of hers, and now that I've been away all these years and have reached stability in my mind, my finances, and my career, seeing this only shows me how deeply flawed their habits and their whole outlook on life are, and it genuinely leaves me hurt. There's no way, no language, no technique that can shift these people's minds even slightly.
At first, I was hopeful. Six years later, when they came to us using my sister's threat to leave home and her crying as an excuse, we got emotional and helped as much as we could; we didn't think this, too, was part of some predetermined script. I genuinely thought that maybe, this time, without us around all these years, they might have changed a little, and that's why I tried even harder to help them buy a house sooner and get settled. I'd spend hours on voice messages, pouring in energy, explaining things, sharing my own experience until my voice went hoarse, and they'd keep saying, "You're right" — but because I was Tohid, the person who'd supposedly ruined their lives, no one ever acted on it; and because I wasn't charging money for my words, no one listened. It was as if I'd needed to charge 500 million tomans for fifteen minutes of advice just to be heard. I didn't. I poured energy into this for two years, from late 2023 to 2025.
There's one time I'll never forget: my sister was completely indifferent while I was tearing myself apart trying to explain how to book an embassy appointment through the VFS Global website; she just couldn't grasp it. In the end, the pressure got to me and I collapsed, and Omid had to pick me up. When she finally arrived here and had spent a month in Prague, she went back and said, "I felt at peace knowing I'd come and this would happen." Was that supposed to mean something? I'd put my whole life into applying, worked myself like a dog, gotten myself here, saved up this much, spent money, invited you over, spent my own credit to make this happen — because my sister believes in fairies. I went back and told her: "Next time, just go keep your heart at peace and see when you end up coming over here."
These things torment me. Watching people walk into the well with their own two hands, and no matter how hard you try, they just say, "I'm fine right where I am."
خانوادهیِ من موفقیت و پول رو برایِ دیگران خوب میبینن. موفقیت و سختکوشیِ دیگران براشون خیلی میچسبه. کلی آدمِ پولدار رو از طریقِ تلویزیونِ ترکیه میشناسن، و خیلی آدمِ دیگه رو. از سماجت و سختکوشیِ اونها راضیان، و خیلی حال میکنن که فلان مدیر توی ترکیه خونه و زن و بچه داره و چقدر قدرت داره. ساعتها پایِ ماهوارهیِ ترکیه تماشا میکردن؛ الان طبقِ چیزی که گفتن، دیگه تلویزیون روشن نمیکنن. ولی در نهایت، این سختکوشی، شفافیت، و انضباط رو اگه کسی مثلِ من داشته باشه، میشه آدمِ بیادب، سختگیر، که همش گیر میده و نمیشه حتی یه کلمه باهاش حرف زد و همش گلایه میکنه.
خیلی عجیبه که شما موفقیت رو برایِ بقیه خوب ببینی، و پسرهایِ خودت رو که از گوشتوخونِ خودتن، اولویتِ اولت نداشته باشی، و یه شخصِ زنبازِ لاتِ بازارِ تهران رو خوب و قوی بدونی. منی که اینهمه تلاش میکنم تا بیزینس خوب پیش بره، کلی با امید دوتایی زحمت کشیدیم برایِ حرفِ راست و شفافیت در عمل و حسابوکتاب؛ که آخرش همهشون غریبه میشن. آخه چرا؟ مگه من و امید چیکارتون کردیم؟
البته میدونم چرا. چون از بدوِ تولد، من و امید رو مکندهیِ پول، منبعِ اضطراب و استرس، و عاملِ بدبختی میدونن؛ و محاله خانوادهای که اینچنین نگاهی به دو عضوِ خودش داره، بیاد و باهاشون یکی بشه. فکر میکردن من و امید هم مثلِ سالهایِ گذشته، بدونِ چشمداشت و بدونِ درخواستِ چیزی، همینجوری همهکار میکنیم، و با یه سری دروغ و برنامههایِ ازپیشتعیینشده سرمونو گول میمالن و تموم میشه؛ و همینجوری، حالا که دورتریم، بیشتر میتونن ازمون کار بکشن، چون نگاهشون به ما، نگاهِ حَمّالِ کامپیوتریه که باید کار کنه و چیزی نگه — حتی توی چهلسالگی.
My family sees success and money as good things for other people. Other people's success and hard work sit very well with them. They know all sorts of wealthy figures through Turkish television, and plenty of others too. They're impressed by that kind of persistence and hard work, and they get a real thrill that some manager in Turkey has a house, a wife and kids, and so much power. They'd watch Turkish satellite TV for hours; now, they say, they don't even turn the television on anymore. But when someone like me has that same hard work, transparency, and discipline, I become rude, difficult, always nitpicking, someone you can't even exchange a word with, always complaining.
It's genuinely strange that you can see success as a good thing for other people, and not put your own sons, your own flesh and blood, as your first priority, while thinking some womanizing thug from the Tehran bazaar is good and strong. Me, who works this hard to make a business succeed, who along with Omid put in so much effort toward honesty, transparency in action, and proper accounting — and in the end, they all become strangers. Why, though? What did Omid and I ever do to them?
Of course, I know why. Because from the moment we were born, they've seen Omid and me as a drain on money, a source of anxiety and stress, and the cause of their misfortune; and there's no way a family that holds that view of two of its own members could ever actually come together with them. They thought Omid and I, just like in years past, would keep doing everything with no expectation and no request in return, and that a handful of lies and predetermined plans would placate us and that would be that; and now that we're farther away, they figure they can squeeze even more out of us, because to them, we're nothing but computer laborers who should work and keep quiet — even at 40 years old.
دیگه کسی این رو حساب نکرده که توحید طیِ این ده سال تغییرِ جدی کرده. یاد گرفته چطور پول رو در قبالِ ارائهیِ سرویس پرداخت میکنن. زمان ارزش داره، و عمر و کاری که در این زمانِ محدود انجام میشه هم باید حسابوکتاب داشته باشه. توحید تعارف رو گذاشته کنار، مخصوصاً بعد از تجربهیِ مرگوزندگیای که این رو هم بعداً باز میکنم؛ اون دو نفرِ کثافتِ دیوثی که همش از ما پول گرفتن و چیزی تحویل ندادن رو هم اسم میبرم. من شبها از معدهدرد و استرس نمیتونستم بخوابم، و قسم خوردم که با وعدهووعید جلو نرم، و کسانی که با وعدهووعید منو دنبالِ خودشون میکشن رو هم سریع شناسایی کنم. من دو سال، با اعتمادِ کامل، بعد از اینهمه عذاب و داستان که میدونید، بهشون اعتماد کردم و پا پیش گذاشتم؛ اما دیدم که نه، نگاه همون نگاهه، نوعِ تفکر همون نوعه، و موفقیت و پیشروی در زندگی، فقط و فقط برایِ همسایه و سمیهیِ رضویِ خوبه.
No one has stopped to consider that Tohid has changed profoundly over these ten years. He's learned how people pay money in exchange for a service delivered. Time has value, and the effort and work done within that limited time need to be accounted for too. Tohid has set aside niceties, especially after a do-or-die experience I'll get into later — I'll also name the two rotten, treacherous people who kept taking money from us and delivering nothing. At night, I couldn't sleep from the stomach pain and stress, and I swore I wouldn't move forward on empty promises anymore, and that I'd quickly spot anyone trying to lead me along with them. For two years, with full trust, after everything you already know I've been through, I trusted them again and stepped forward; but I saw that no, the outlook is still the same, the mindset is still the same, and success and moving forward in life is good, only and only, for the neighbor's kid and for Somayeh Razavi.
دیگه در این مسیر، نباید همهچیز رو مطرح کرد، و فقط باید در عمل دید که طیِ ده تا بیست سالِ آینده چه اتفاقی میفته. امیدوارم تا اون روزها پدر و مادرم زنده باشن، و حتی خودِ من.
Going forward on this path, I shouldn't lay everything out anymore; I just need to watch, in practice, what happens over the next ten to twenty years. I hope my parents are still alive by then — and that I am too.
من با اینحال، البته که جویایِ احوالاتشون هستم و همیشه حواسم به این خواهد بود که وارد مباحثی که ناراحتشون میکنه نشم. مهمترینشون خواهرم هست و پول.
البته من اینطوری نبودم. بعد از این فرصتِ آخر، وقتی بهم اثبات شد که هنوز همون آدمهایِ سابقن، دیگه من هم تعارف رو گذاشتم کنار؛ و از اینکه در چنگالِ خواهرم گرفتار شدن، واقعاً ناراحتم — مخصوصاً از زمانی که شروع کرده به داستانهایِ خیالی بافتن و ادااطوار درآوردن و وحشت رو توی دلِ پدر و مادرم کاشتن، فقط برایِ گرفتنِ حسِ همذاتپنداری از فالوئرهاش، به هر قیمتی.
من و جنسِ من بهکل متفاوته؛ پس هر کسی به راهِ خودش، و فقط سلامواحوالپرسی.
Even so, of course, I still check in on how they're doing, and I always make sure not to bring up topics that would upset them. The most important of those are my sister and money.
I wasn't always like this, though. After this last chance, once it was proven to me that they were still the same people they'd always been, I dropped the pretence too; and I'm genuinely sad that they're caught in my sister's grip — especially since she's started spinning fantastical stories, putting on airs, and planting terror in my parents' hearts, all just to get that sense of connection from her followers, at any cost.
My kind and theirs are entirely different; so everyone to their own path, and just a hello and how-are-you from here on.
یه نکتهیِ نهایی: چرا نوشتم؟ چرا اینهمه سال ننوشتم، و چرا الان؟ پاسخش سادهست: چون خواهرم هم داستانِ زندگیش رو مینویسه و توی پیجِ اینستاگرامش منتشر میکنه. از اون روزها و هفتهها که مطالبش رو دیدم و خوندم، پیشِ خودم گفتم چرا من نه؟ مگه من دستهایِ معلولی دارم، یا سوادِ نوشتن ندارم؟ من هم بلدم بنویسم. و نوشتم.
One final note: why did I write this? Why hadn't I written anything all these years, and why now? The answer is simple: because my sister writes her own life story too, and publishes it on her Instagram page. From the days and weeks I spent reading her posts, I thought to myself, why not me? Do my hands not work? Am I illiterate? I know how to write too. So I wrote.
