Prague, Summer, and One Golden Roll

Summer in Prague is hot. Hot and humid, and once the temperature climbs past 35°C the city turns into a steam cooker. It feels like you’ve climbed inside, someone is pouring water over your head, heat is steaming you from every side, and there’s nowhere to escape.

I mention all this to set the scene for our company’s summer event, which happens every year and this time landed right in the middle of that heatwave. Honestly, it was great, because Prague winters are so bitterly cold that you learn to appreciate even a scorching sun.

Art, our Whippet, came along too. Someday I’ll write a separate post about Art and the lessons he’s taught us, but this one is about something else: LomoChrome Color ‘92 Sun-kissed film, an East German PRAKTICA L, and a wonderful Carl Zeiss Tessar 50mm lens.

Omid, Art and I headed out and shot under that blazing sun. I wanted to see how this film renders color. I took a handful of frames, and since a few months have passed, I don’t remember exactly when I went out for the street shots. I think there were a few days between the two outings.

I’m really happy with the results. This negative handles highlights well, even overexposure, and gives the images a lovely golden glow. As far as I can tell, it performed well throughout the day and in different kinds of light. That said, this is the only roll I’ve shot with it, so I need more time with it. Warm tones really shine, and the shadows hold a decent amount of detail. The grain sits at a pleasant level and gives the photos that rich, filmic character.

In short, I don’t regret buying this film, and I’d love to shoot it again.

As for the camera, the PRAKTICA L, the Carl Zeiss Tessar on it was outstanding. Its sharpness and the soft depth of field it creates are a real pleasure, and shooting with this setup was a joy. It gave me a kind of confidence that whatever this lens saw would come out flawless! That alone was encouraging, and seeing the results was a real treat.

I don’t consider myself a professional photographer; I’m always experimenting and learning. But seeing what comes out of analog cameras and different film stocks, captured through my own eyes, is a feeling I can’t quite put into words.

Technical Details & Brief History

1. Film — LomoChrome Color ‘92 Sun-kissed

• Released July 8, 2024, as the follow-up to the original Color ‘92 introduced in 2023

• ISO 400 color negative, standard C-41 processing

• Available in 35mm, 120 and 110

• In direct sun, warm yellows and oranges take the lead; in shade, reds come forward alongside greens and blues, and blacks run deeper than in the original Color ‘92

• It largely drops the cool blue-green shadow cast of the original, with slightly finer grain

• Can be pushed or pulled while keeping detail in both shadows and highlights

2. Camera — PRAKTICA L

• Built by VEB Pentacon in Dresden as the base model of a series developed under Rolf Noack, designed around as many standardized parts as possible

• Over 278,000 base units were made between 1969 and 1975, and more than 1.1 million across all 20 variants

• Its key change from earlier Prakticas was a vertical metal shutter replacing the horizontal cloth one, with flash sync at 1/125

• No light meter, but it does have an accessory shoe museum-digital

• Body weight around 540 g

3. Lens — Carl Zeiss Jena Tessar 50mm f/2.8

• Designed by Paul Rudolph at Zeiss in 1902: four elements in three groups, named after the Greek word for “four”

• The f/2.8 version came in 1930, by Willy Merté, and was recalculated once after WWII, by Zöllner in 1951

• Produced by Carl Zeiss Jena from 1951 to around 1990, mostly in M42 mount; sharpest in the center from f/5.6 to f/11, with neutral color and low distortion

---

تابستونِ پراگ واقعاً داغه. گرم و شرجی، و وقتی دما از ۳۵ درجه می‌زنه بالا دیگه رسماً می‌شه یه دیگ بخار. انگار رفتی توش، یکی از بالا آب می‌ریزه رو سرت، از همه طرف هم گرما داره بخارپزت می‌کنه، و هیچ راه فراری نداری.

اینا رو گفتم که برسم به ایونت تابستونی شرکت که هر سال برگزار می‌شه و امسال هم درست افتاد وسط همین گرما. ولی راستش خیلی حال داد، چون زمستون‌های پراگ اون‌قدر سرد و استخون‌سوزه که آدم قدر همین آفتاب داغ رو هم می‌دونه.

این بار آرت هم باهامون بود، ویپتِ ما. یه روز باید جدا درباره‌ی آرت و درس‌هایی که بهمون داده بنویسم، ولی این پست مال یه چیز دیگه‌ست: فیلم لوموکروم کالر ۹۲ سان‌کیسد، دوربین آلمان‌شرقیِ پرکتیکا اِل، و لنز محشرِ کارل زایس تسار ۵۰ میلی‌متری.

با امید و آرت رفتیم و زیر اون آفتاب داغ عکاسی کردیم. می‌خواستم ببینم این فیلم رنگ‌ها رو چطوری درمیاره. چندتایی عکس گرفتم، و چون چند ماهی ازش گذشته دقیق یادم نیست کِی رفتم سراغ عکاسی شهری. فکر کنم چند روزی بین این دو تا فاصله بود.

از نتیجه‌ها خیلی راضی‌ام. این نگاتیو هایلایت‌ها رو خوب تحمل می‌کنه، حتی اوراکسپوز رو، و یه حالت طلایی و درخشان قشنگ به عکس‌ها می‌ده. تا جایی که دیدم، توی طول روز و توی نورهای مختلف خوب جواب داد. البته این تنها رولیه که باهاش عکاسی کردم و هنوز باید بیشتر امتحانش کنم. رنگ‌های گرم واقعاً می‌درخشن، سایه‌ها هم جزئیات قابل‌قبولی دارن. گرینش هم در حد معقوله و دقیقاً همون حس فیلمی و پرمایه رو به عکس‌ها داده.

خلاصه، از خریدنش پشیمون نیستم و دوست دارم باز باهاش کار کنم.

و اما دوربین، پرکتیکا اِل، با اون لنز کارل زایس تسار که فوق‌العاده بود. شارپنسش و عمق میدان نرمی که می‌سازه واقعاً دلنشینه و کار کردن با این ستاپ کلی کیف داد. یه جور خیال‌راحتی بهم می‌داد که هرچی از چشم این لنز ثبت بشه بی‌نقص درمیاد! همین کلی دلگرمم کرد و وقتی عکس‌ها رو دیدم حسابی کیف کردم.

من خودم رو عکاس حرفه‌ای نمی‌دونم و همیشه در حال تجربه و یادگیری‌ام، ولی دیدن خروجی دوربین‌های آنالوگ و فیلم‌های مختلفی که با نگاه خودم ثبتشون کردم یه حسی داره که نمی‌شه توصیفش کرد.

LomoChrome Color ‘92 Sun-kissed

• عرضه:
  July 8, 2024

• نوع، حساسیت و ظهور:
  Color Negative · ISO 400 · C-41

• فرمت‌ها:
  35mm · 120 · 110

• رنگ: زیر نور مستقیم آفتاب زرد و نارنجی‌های گرم پررنگ می‌شن، در سایه قرمزها بیشتر به چشم میان و با سبز و آبی ترکیب می‌شن، و مشکی‌هاش از نسخه‌ی اصلی عمیق‌ترن

• در مقایسه با نسخه‌ی اول، ته‌رنگ سرد آبی و سبز سایه‌ها خیلی کمتر شده و گرین هم کمی ریزتره

• قابلیت پوش و پول داره و در هر دو حالت جزئیات سایه و هایلایت رو حفظ می‌کنه

This photo was taken by one of our hardworking, talented colleagues. Three brothers in one frame, three brothers who’ve stood by each other through every good day and every hard one. I love this shot, and I’m really glad I set up the camera in a way that let my colleague capture it. It’s a fully analog camera, which made it quite a challenge for him, especially finding the shutter button, which sits on the front of the body rather than on top, an unusual spot!
——
این عکس رو یکی از همکارای پرکار و کاربلدمون ازمون گرفت. سه برادر توی یه کادر؛ سه برادری که توی همه‌ی روزهای خوب و سخت کنار هم بودیم. این عکس رو خیلی دوست دارم و کلی خوشحالم که دوربین رو جوری ست کردم و دادم دستش که نتیجه شد این. آخه دوربین کاملاً آنالوگ بود و کار باهاش برای همکارمون حسابی چالشی بود، مخصوصاً پیدا کردن دکمه‌ی شاتر که برخلاف بیشتر دوربین‌ها بالای بدنه نیست و جلوی دوربینه!

We were thrilled that another colleague had a Whippet and brought her along! She was much smaller than Art and instantly took us back to Art’s puppy days. The two became friends in a second, and I seized the chance to give her as many cuddles as I could. I love these shots too, and I think you can almost feel the warmth of the sun in them.
__
یکی دیگه از همکارامون هم ویپت داشت و آورده بودش، که کلی ذوق‌مون رو درآورد! خیلی کوچولوتر از آرت بود و همون لحظه ما رو برد به بچگی‌های آرت. توی یه ثانیه با هم رفیق شدن، منم از فرصت استفاده کردم و تا تونستم نازش کردم. این عکس‌ها رو هم خیلی دوست دارم، و فکر کنم گرمای آفتاب رو هم میشه ازشون حس کرد.

To me, this is the sharpest and best shot of the whole set, and with this setup the grain is barely visible. The downside of analog is that you forget which settings you used. From now on I need to note down the setup for each frame so I can keep learning.
__
به نظرم این شارپ‌ترین و بهترین عکس این مجموعه‌ست، و با این ستاپ گرین رو هم به‌زور میشه توش دید. حیف که توی دنیای آنالوگ آدم یادش میره چه تنظیماتی استفاده کرده. باید از این به بعد یه جایی یادداشت کنم هر عکس رو با چه ستاپی گرفتم تا بیشتر یاد بگیرم.

This one I remember: I took it at Vyšehrad. That spot gives you a great view over Prague and the Nusle Bridge, and the row of charming European houses bathed in sunlight came out beautifully against the city in the background. I really love the layered composition of this shot.
__
این یکی رو یادمه، توی ویشهراد گرفتمش. از اون نقطه یه چشم‌انداز خیلی خوب به پراگ و پل نوسله داری، و ردیف خونه‌های کیوت اروپایی که غرق نور آفتابن هم توی پس‌زمینه‌ی شهر خیلی خوب دراومدن. کلاً لایه‌لایه بودن کامپوزیشن این عکس رو خیلی دوست دارم.

Vyšehrad again, with Prague Castle in the far distance. It just came back to me: all the outdoor shots on this roll were taken at Vyšehrad.
___
باز هم ویشهراد، با چشم‌اندازی به قلعه‌ی پراگ اون دوردست‌ها. تازه یادم اومد، همه‌ی عکس‌های بیرونی این رول رو توی ویشهراد گرفتم.

Art at his most handsome. I think it’s one of the best shots in the set. His teeth aren’t actually that yellow, by the way; it’s just the film and the heat :) Our boy is clean and well looked after, no joke!
__
آرت در اوج زیبایی. به نظرم یکی از بهترین عکس‌های این مجموعه‌ست. البته دندون‌های آرت اون‌قدرا هم زرد نیستن، فقط توی عکس و زیر اون گرما این شکلی افتادن :) بچه‌مون تمیز و مرتبه‌ها، الکی که نیست!

جمعی از همکارا در حال لذت بردن از ایونت و نور آفتاب. اون همکاری که گوشه‌ی پایین سمت راست کادر داره نوشیدنی خنک می‌خوره، نمی‌دونم چرا ولی منو یاد فرهاد صفی‌خانی میندازه، خیلی شبیهشه! جالب‌ترش اینه که تا حالا توی شرکت ندیده بودمش؛ شاید رفیق یکی از بچه‌ها بوده و اومده. خلاصه، این از این! توی این عکس هایلایت‌ها خیلی سینمایی و خوشگل افتادن، مخصوصاً روی اون صندلی‌های سفید زیر سایه‌ی درخت‌ها.
__
A group of colleagues soaking up the event and the sunshine. The guy in the bottom-right corner sipping a cold drink reminds me of Farhad Safikhani; I don’t know why, but he looks a lot like him! Funnier still, I’d never seen him at the office before, so maybe he was someone’s friend who came along. Anyway! The highlights in this one look beautifully cinematic, especially on those white chairs in the shade of the trees.

امید و آرت توی یه کادر. اینجا هوا اون‌قدر سوزان و شرجی بود که درست بعد از گرفتن این عکس دویدیم زیر سایه. آرت هم به‌زور داشت تحمل می‌کرد، ولی ما پیش‌بینیشو کرده بودیم و یه بطری آب یخ همراهمون بود. هر چند وقت یه بار می‌زدیم زیر پاهاش، به بدنش، پشت گوش‌هاش و حتی زیر شکمش تا بچه‌مون حسابی خنک بشه. ولی خوب دووم آورد. دمت گرم آرتی‌جون!
_
Omid and Art in one frame. It was so scorching and humid here that right after taking this shot we ran for the shade. Art was struggling with the heat too, but we’d planned ahead and brought a bottle of ice-cold water. Every now and then we’d dab it on his paws, his body, behind his ears and even his belly to help our boy cool down. He held up really well, though. Well done, Art buddy!

و این هم من، کنار آرت.
And here I am with Art.

باز هم من و آرت. حواس آرت هم پیِ امیده که داشت این عکس‌ها رو می‌گرفت.
-
Art and me again. Art’s attention is on Omid, who was taking these photos.

Art at his finest: handsome, dignified and full of charm. I took this one myself and I’m really happy with how it turned out. I just wish I’d exposed it a little more; I feel it could have been warmer and brighter.
—-
آرت در اوج زیبایی، صلابت و ملاحت. این عکس رو خودم گرفتم و خیلی خوشحالم که این‌قدر خوب دراومده. فقط کاش یه کم بیشتر نوردهی می‌کردم؛ حس می‌کنم می‌شد گرم‌تر و روشن‌تر باشه.

I took this one from a moving tram. People enjoying delicious pizza in the shade of the trees.
__
این عکس رو از توی تراموای در حال حرکت گرفتم. مردم زیر سایه‌ی درخت‌ها دارن از پیتزاهای خوشمزه لذت می‌برن.

This is the only underexposed, beat-up frame from the roll. I tried to photograph Art inside the tram and most likely messed up both the shutter speed and the aperture. As the saying goes, in analog photography you can get away with overexposure, but there’s no fixing underexposure. It’s only in the digital world, with a RAW file, that you can rescue most of it.
__
تنها عکس آندراکسپوز و داغونِ این رول همینه. خواستم از آرت توی تراموا عکس بگیرم و به احتمال زیاد توی سرعت شاتر و دیافراگم حسابی گند زدم. به قول معروف، توی عکاسی آنالوگ اوراکسپوز رو میشه جمع کرد، ولی آندراکسپوز هیچ چاره‌ای نداره. این دنیای دیجیتاله که اگه فایل خام داشته باشی، تا حد زیادی میشه همه‌چی رو نجات داد.

Wenceslas Square. I took this one from a moving tram too. It may well become a historic shot one day, because the north–south tram line hadn’t been built here yet. The upper part of the square, by the National Museum, is nearing completion, and this photo shows the other part of the square. As I write this post, the rails have been joined along the square for the first time in 46 years, and passenger trams are set to start running at the end of June 2027.
__
میدان واتسلاو. این عکس رو هم از توی تراموای در حال حرکت گرفتم. احتمالاً این عکس یه روزی تاریخی میشه، چون اینجا هنوز خط تراموای شمالی-جنوبی ساخته نشده. بخش بالایی میدون که می‌رسه به موزه‌ی ملی داره تموم میشه، و این عکس اون یکی بخش میدون رو نشون میده. حالا که دارم این پست رو می‌نویسم، ریل‌ها برای اولین بار بعد از ۴۶ سال دوباره به هم وصل شدن و قراره از اواخر ژوئن ۲۰۲۷ تراموا مسافر جابه‌جا کنه.

Another frame shot from inside the tram. I really like the idea of photographing from the tram, and I’ve added it to my list of projects: catching moments, only from behind a tram window.
__
یه کادربندی و عکس دیگه از توی تراموا. ایده‌ی عکاسی از داخل تراموا رو خیلی دوست دارم و گذاشتمش توی برنامه‌م که حتماً انجامش بدم: شکار لحظه‌ها، فقط از پشت پنجره‌ی تراموا.