A Scorching Day Among Trucks: Truck Show Plzeň on a Smena 8M

It was a hot, humid, sunny day in Prague. I remember sitting with Omid in one of the lounges at work, having coffee and talking about a rare public holiday that happened to fall right next to the weekend. We were trying to figure out where to go and what to do with three free days. Just then, one of our Czech colleagues came over to chat and, as it happened, asked if we had any plans for the holiday. We said, “Not yet!” He suggested we check out a truck show taking place in Plzeň that weekend. We loved the idea and decided to go, especially since we’d never seen Plzeň up close.

We bought bus tickets that same day and set off. The heat was absolutely stifling. We found our way to the show and made it there.

I’d loaded my Smena 8M with Kodak UltraMax 400, and the enjoyable game of guessing everything had begun. One thing I really love about analog photography is how harsh sunlight looks on film. It gives the photos a character of their own, and I couldn’t wait to see the developed shots. Those contrasts, the saturated colors, and the highlights that seem to hold the sun’s heat inside them always give me a feeling of nostalgia and excitement.

Deciding what to shoot was tough, because I had to keep resisting the urge to fire the shutter and wind on frame after frame. Still, Omid and I managed to get some good shots.

Shooting with this old camera is a strange feeling. You’d never expect a camera made in the 1970s, plastic through and through, to produce photos like these. As usual with this camera, some frames came out overexposed, but once again the results really surprised me.

We finished shooting and headed back to Prague that afternoon. On the way to the bus terminal I took a few more photos. The statue of a mother playing with her child was the last frame on the roll.

On the bus, a group of American students sat next to us, speaking with such a thick American accent that I honestly didn’t expect it. Right there, I decided to rewind the film so I could take it out of the camera. The little plastic rewind knob on this camera was so stiff that by the end my fingers were sore and red. A tiny, stubborn plastic knob that was almost unbearable, but also part of the thrill of shooting with this old camera.

We dropped the roll off for developing and scanning, and here’s what came out of that day:

---

I shot these photos with a Smena 8M, a simple, lightweight Soviet camera. LOMO in Leningrad started making it in the 1970s, and millions were produced. The body is plastic, but the lens is coated glass:

• Triplet 43, 40mm f/4

It’s fully manual, with no light meter and no focusing aid. You guess the distance and set it on the lens. Shutter speeds run from 1/15 to 1/250, and each speed is paired with a little weather icon. Cocking the shutter is separate from advancing the film, so it’s easy to forget one of them!

فارسی Farsi / Persian Version

〰️

فارسی Farsi / Persian Version 〰️

یه روز آفتابی، داغ و شرجی پراگ بود. خوب یادمه با امید توی یکی از سالن‌های شرکت نشسته بودیم، قهوه می‌خوردیم و درباره‌ی یه تعطیلی نادر حرف می‌زدیم که به آخر هفته چسبیده بود. داشتیم فکر می‌کردیم این سه روز رو کجا بریم و چیکار کنیم. همون موقع یکی از همکارای چکی اومد پیشمون و اتفاقاً پرسید برای تعطیلات برنامه‌ای داریم یا نه. گفتیم فعلاً نه! پیشنهاد داد آخر هفته یه نمایشگاه کامیون توی پلزن برگزار می‌شه و بد نیست یه سر بزنیم. ما هم کلی استقبال کردیم و قرار شد بریم، چون تا حالا پلزن رو از نزدیک ندیده بودیم.

همون روز بلیط اتوبوس گرفتیم و راه افتادیم. هوا اون‌قدر داغ و خفه‌کننده بود که حد نداشت. مسیر نمایشگاه رو پیدا کردیم و خودمونو رسوندیم.

اسمنا ۸ اِم رو با فیلم کداک اولترامکس ۴۰۰ پر کرده بودم و کار لذت‌بخشِ حدس زدنِ همه‌چیز شروع شده بود. یکی از چیزایی که توی عکاسی آنالوگ خیلی دوست دارم، حال‌وهوای آفتاب تند روی فیلمه. یه حس منحصربه‌فرد به عکس‌ها می‌ده و برای همین خیلی هیجان داشتم که زودتر عکس‌های ظاهرشده رو ببینم. اون کنتراست‌ها، رنگ‌های اشباع و هایلایت‌هایی که انگار گرمای آفتاب رو توی خودشون حبس کردن، همیشه یه حس نوستالژی و هیجان بهم می‌دن.

انتخاب اینکه از چی عکس بگیرم خیلی سخت بود، چون مدام باید جلوی وسوسه‌ی تندتند شاتر زدن و جلو بردن فیلم رو می‌گرفتم. به هر حال با امید تونستیم چند تا عکس خوب بگیریم.

کار کردن با این دوربین قدیمی حس عجیبی داره. اصلاً آدم انتظار نداره دوربینی که دهه‌ی هفتاد میلادی ساخته شده و همه‌چیزش پلاستیکیه، این‌جوری عکس دربیاره. بعضی از عکس‌ها طبق روال همیشگی این دوربین اوراکسپوز شدن، ولی نتیجه باز هم مثل همیشه کلی غافلگیرم کرد.

عکس‌ها رو گرفتیم و بعدازظهر همون روز برگشتیم پراگ. توی مسیر تا ترمینال اتوبوس هم چند تا عکس دیگه گرفتم. عکس اون مجسمه‌ی مادری که داره با بچه‌ش بازی می‌کنه، آخرین فریم این حلقه بود.

توی اتوبوس یه گروه دانشجوی آمریکایی کنارمون نشسته بودن که با یه لهجه‌ی غلیظ آمریکایی حرف می‌زدن، اون‌قدر که اصلاً انتظارشو نداشتم. همون‌جا تصمیم گرفتم فیلم رو عقب بزنم تا از دوربین درش بیارم. پیچ پلاستیکی عقب‌زدن فیلمِ این دوربین اون‌قدر سفت بود که آخرش انگشتام درد گرفته بود و قرمز شده بودن. یه پیچ کوچیک پلاستیکی و سفت که واقعاً غیرقابل‌تحمل بود، ولی خب اینم جزئی از هیجان کار با این دوربین قدیمیه.

حلقه رو دادیم برای ظهور و اسکن، و این هم خروجی اون روز:

---

این عکس‌ها رو با «اسمنا ۸ اِم» گرفتم، یه دوربین ساده و سبک شوروی که از دهه‌ی ۷۰ میلادی توی کارخونه‌ی لومو در لنینگراد ساخته شد و میلیون‌ها نسخه ازش تولید شد. بدنه‌ش پلاستیکیه، ولی لنزش شیشه‌ای و کوت‌شده‌ست: یه تریپلت ۴۰ میلی‌متری با دیافراگم ۴. همه‌چیزش دستیه؛ نه نورسنج داره، نه فوکوس‌یاب. فاصله رو باید چشمی حدس بزنی و روی لنز تنظیم کنی. سرعت شاترش از ۱/۱۵ تا ۱/۲۵۰ ثانیه‌ست و کنار هر سرعت یه علامت آب‌وهوا هست. کوک کردن شاتر هم از جلو بردن فیلم جداست، پس راحت ممکنه یکیشونو یادت بره!

اولین فریم حلقه و اولین مشکلش، ولی مشکلی که دوستش دارم! نصف کادر موقع جا انداختن فیلم نور خورده و سوخته. نیمه‌ی چپ شده یه زرد داغ، با یه لبه‌ی نارنجی که درست وسط کادر کشیده شده. انگار گرمای خفه‌کننده‌ی اون روز مستقیم روی فیلم نشسته. سمت راست هم دو تا کامیون سفید و نارنجی، زیر آسمون آبی و درختای سبز، ردیف وایسادن. این شروع ناقص رو هیچ‌جوری با یه فریم کامل عوض نمی‌کنم.
__
The first frame of the roll, and its first flaw, but one I love! Half the frame got light-struck while I was loading the film. The left side burned into a hot yellow, with an orange edge running right down the middle. It’s as if the stifling heat of that day landed straight on the film. On the right, two white-and-orange trucks stand lined up under a blue sky and green trees. I wouldn’t trade this half-finished start for a perfect frame.

این یکی همون اتفاقیه که توی بخش فنی گفتم: کوک کردن شاتر از جلو بردن فیلم جداست. فیلم رو جلو نبردم و دو تا فریم افتاد روی هم! یه دابل اکسپوژر کاملاً تصادفی. سمت چپ یه اسکانیای نارنجی با سپر توری جلوش وایساده، پشتش یه ردیف کامیون تا ته کادر رفته و از وسطش ساختمون‌های پس‌زمینه پیداست. روی همه‌ی اینا، کابین سفید و آبی یه کامیون دیگه و امید که داره با دوربین دیجیتال عکس می‌گیره، مثل یه لایه‌ی شفاف نشستن. اگه از قصد می‌خواستم همچین ترکیبی بسازم، احتمالاً این‌قدر خوب درنمی‌اومد.
__
This is exactly what I mentioned in the technical section: cocking the shutter is separate from advancing the film. I forgot to wind on, and two frames landed on top of each other! A completely accidental double exposure. On the left, an orange Scania with a mesh bull bar stands in front, with a row of trucks stretching back through the frame and buildings showing through in the middle. Layered over all of it, like a transparent sheet, are the white-and-blue cab of another truck and Omid taking a photo with his digital camera. If I’d tried to make this composition on purpose, it probably wouldn’t have turned out this well.

این منم! روی یه صندلی تاشوی مسافرتی جلوی یه مرسدس قرمز نشستم، پا روی پا، با یه لبخند و یه لایک. انگار صاحب کامیونم و اومدم یه کم توی سایه‌ی نداشته‌ش استراحت کنم! صندلی کناری خالی مونده و یه بطری نوشابه هم کنار پام روی زمینه. سمت چپ یه کامیون آبی تیره وایساده که رنگش با قرمز مرسدس یه کنتراست حسابی ساخته. اینجاست که می‌گم آفتاب تند روی فیلم یه چیز دیگه‌ست: رنگ‌ها اشباع و پررنگ، آسمون صاف و آبی. با اینکه فوکوس رو چشمی حدس زدم، عکس واضح دراومده.
__
That’s me! Sitting on a folding camping chair in front of a red Mercedes, legs crossed, with a smile and a thumbs-up. It’s as if I own the truck and just stopped to rest in the shade it didn’t have! The chair next to me sits empty, and a bottle of soda rests on the ground by my feet. On the left stands a dark blue truck whose color makes a strong contrast with the Mercedes red. This is what I mean about harsh sun on film: rich, saturated colors and a clear blue sky. Even though I guessed the focus by eye, the shot came out sharp.

اینجا مثلاً می‌خواستم از امید عکس بگیرم! نشسته بود روی همون صندلی تاشو جلوی مرسدس قرمز، ولی باز فیلم جلو نرفته بود و یه دابل اکسپوژر دیگه ثبت شد. حالا امید تقریباً توی تصویر حل شده و فقط پاها و صندلی‌ش، مثل یه شبح، لای یه ردیف طولانی کامیون پیداست. کامیون‌های سفید رنو و اسکانیا با خط‌های قرمز تا ته کادر صف کشیدن، آدما بینشون قدم می‌زنن، و کابین قرمز مرسدس بالای همه‌شون شناوره. قرار بود پرتره بشه، شد یه کلاژ از کل نمایشگاه.
__
Here I was supposedly trying to take a photo of Omid! He was sitting on that same folding chair in front of the red Mercedes, but once again the film hadn’t advanced, and another double exposure happened. Now Omid has almost dissolved into the image; only his legs and the chair show up, like a ghost, among a long row of trucks. White Renaults and Scanias with red stripes line up to the back of the frame, people stroll between them, and the red Mercedes cab floats above it all. It was meant to be a portrait; it became a collage of the whole show.

این عکس رو خیلی دوست دارم، چون انگار ابرها رو برعکس کرده باشی! آسمون آبی تیره و یکدست شده پس‌زمینه، و کابین سفید رنو زیر آفتاب تند خودش شده ابر. از پایین به بالا گرفتمش و حتی آدمک‌های سفید و پف‌کرده‌ی میشلن روی سقف کابین هم شبیه تیکه‌های ابر شدن. پرده‌ی توری پشت شیشه و تابلوی چراغ‌دار بالای کابین هم جزئیات خودشونو دارن. اون سفید براق کنار آبی عمیق، به‌علاوه‌ی حال‌وهوای فیلم و گرین‌ها، یه نتیجه‌ی محشر ساخته.
___
I really love this photo, because it’s as if the clouds were turned inside out! The deep, even blue sky becomes the background, and the white Renault cab under the harsh sun becomes the cloud itself. I shot it from a low angle, and even the puffy white Michelin Man figures on the cab roof look like little pieces of cloud. The lace curtain behind the windshield and the light bar on top add their own details. That bright white against the deep blue, together with the film’s look and grain, makes for an amazing result.

اینم منم، جلوی یه رنوی سفید با خط‌های قرمز، با دو تا لایک! هنوز باورم نمی‌شه رنگ پوستم زیر این آفتاب تند و وسط این‌همه سفیدی چطور این‌قدر خوب دراومده. نگاتیو کداک واقعاً زیر نور آفتاب معرکه‌ست؛ سفیدها نسوختن، قرمزها تند و زنده موندن و آسمون هم آبی مونده. خودم اون روز کباب شده بودم، ولی عکس‌ها نه! یه جزئیات بامزه هم روی در کابین هست: نوشته‌ی لاتین «فستینا لنته»، یعنی «آهسته بشتاب». شعاری که به کار با اسمنا هم خیلی میاد.
__
And this is me again, in front of a white Renault with red stripes, giving two thumbs up! I still can’t believe how well my skin tone came out under that harsh sun, surrounded by so much white. Kodak’s negative film is truly amazing in sunlight: the whites didn’t blow out, the reds stayed bold and alive, and the sky stayed blue. I was roasting that day, but the photos weren’t! There’s a fun detail on the cab door too: the Latin phrase “Festina Lente,” meaning “make haste slowly.” A motto that suits shooting with a Smena perfectly.

اینجا دیگه خود نمایشگاهه: آدما و کامیون‌ها کنار هم. یه اسکانیای زرد با طرح‌های گرافیکی روی بدنه‌ش وسط کادر وایساده و کنارش یه اسکانیای سفید با خط‌های مشکی. جلوشون هم بازدیدکننده‌ها با لباس‌های تابستونی رد می‌شن، یه عده هم روی صندلی‌های تاشو نشستن و از آفتاب لذت می‌برن. اون آقایی که با عینک آفتابی از جلوی کادر رد شده یه کم از فوکوس خارجه، ولی همین حس یه لحظه‌ی واقعی و شلوغ رو بیشتر می‌کنه. زرد این کامیون زیر آفتاب، روی فیلم کداک، دیگه واقعاً خودنمایی می‌کنه.
___
This is the show itself: people and trucks side by side. A yellow Scania with graphic artwork on its body stands in the middle of the frame, next to a white Scania with black stripes. In front of them, visitors in summer clothes walk past, while a few others sit on folding chairs soaking up the sun. The man with sunglasses crossing the foreground is a little out of focus, but that only adds to the feeling of a real, busy moment. The yellow of this truck under the sun really shines on Kodak film.

پشت شیشه‌ی این رنوی سفید یه دنیای دیگه‌ست! پر از عروسک‌های پولیشی رنگارنگ، با یه پرده‌ی مرواریدی که بالای شیشه آویزونه. دو تا پلاک اسم هم دو طرف شیشه گذاشتن که با چکی‌ای که بلدم حسابی خندیدم: سمت چپ نوشته «مادربزرگِ جت جنگنده» و سمت راست «پدربزرگِ جت». انگار این کامیون مال یه زوج پدربزرگ و مادربزرگ جاده‌ایه که هنوز با سرعت جت می‌رونن! پشت این غول‌های فلزی همیشه یه آدم با حس شوخ‌طبعی و یه خونه‌ی کوچیک روی چرخ هست.
__
Behind the windshield of this white Renault lies a whole other world! It’s packed with colorful plush toys, with a string of pearls hanging across the top of the glass. There are two name plates on either side, and with the Czech I know, they made me laugh: the left one says “Babi stíhačka,” meaning “Granny Fighter Jet,” and the right one says “Trysko dědek,” meaning “Jet Grandpa.” It’s as if this truck belongs to a road-tripping grandma and grandpa who still drive at jet speed! Behind these metal giants, there’s always a person with a sense of humor and a little home on wheels.

این یکی رو عمودی گرفتم تا کل نقاشی کابین توی کادر جا بشه. یه اسکانیای آبی تیره که روی بدنه‌ش با ایربراش یه عقاب با تاج طلایی کشیدن، دورش هم کلی صاعقه‌ی آبی روشن. واقعاً یه اثر هنریه روی چرخ! بوق‌های بلند و چراغ گردون نارنجی بالای کابینه و آدمک‌های سفید میشلن هم دوباره گوشه‌ی کادر پیدا شدن. پایین سمت چپ عکس یه کم مه‌آلود و کم‌کنتراست شده، احتمالاً به‌خاطر نوری که مستقیم به لنز خورده، ولی آبی‌ها و نارنجی‌ها هنوز حسابی تند و زنده موندن.
___
I shot this one vertically to fit the whole cab artwork in the frame. A dark blue Scania with an airbrushed eagle wearing a golden crown, surrounded by bright blue lightning bolts. Truly a work of art on wheels! Tall air horns and an amber beacon sit on top of the cab, and the white Michelin Man figures show up again in the corner of the frame. The lower left of the photo got a bit hazy and low in contrast, probably from sunlight hitting the lens directly, but the blues and oranges still came out bold and vivid.

باز هم دابل اکسپوژر، و این بار یکی از عجیب‌ترین‌هاش! دو تا دنیای جدا افتادن روی هم: یه لایه از نمایشگاه، با آدمایی که روی یه سکو وایسادن، یه ماشین قرمز و یه کامیون زرد، و یه لایه از خود شهر پلزن. یه ساختمون تاریخی با برج‌های گنبدی، یه ساختمون شیشه‌ای مدرن و یه سایه‌بون شیشه‌ای خمیده بینشون پیداست. آبی آسمون همه‌چیز رو به هم دوخته و یه تصویر رویاگونه ساخته که آدم نمی‌دونه کجاش واقعیه و کجاش خیال. دقیقاً همون چیزی که پلزن اون روز برای من بود: کامیون‌ها و شهری که اولین بار می‌دیدمش، توی یه قاب.
ˇˇˇˇ
Another double exposure, and this time one of the strangest! Two separate worlds landed on top of each other: one layer from the show, with people standing on a platform, a red car, and a yellow truck, and another layer from the city of Plzeň itself. A historic building with domed towers, a modern glass building, and a curved glass canopy appear among them. The blue of the sky stitches everything together into a dreamlike image where you can’t tell what’s real and what’s imagined. Exactly what Plzeň was for me that day: trucks and a city I was seeing for the first time, in a single frame.

توی مسیر برگشت به ترمینال اتوبوس، کنار رودخونه‌ی رادبوزا، به این مجسمه رسیدیم. بعداً فهمیدم بخشی از یه مجموعه‌ی مجسمه‌ست که «رودولف اسوبودا»، مجسمه‌ساز سرشناس چک، ساخته. این مجموعه سال ۱۹۸۳ به‌عنوان «یادمان دوستی چکسلواکی و شوروی» جلوی یه ساختمون بانک ساخته شد. بعد از سقوط کمونیسم، ابلیسک مرمری‌ش رو به یادمان قربانیان ترور کمونیستی تبدیل کردن. جالب اینجاست که هیچ اسم یا امضایی از سازنده‌ش روی مجسمه نیست. یه پیکره‌ی زن با نگاهی محکم و جدی، که کنارش یه شکل زاویه‌دار و تیز مثل بال یا پرچم بیرون زده. از پایین گرفتمش تا فقط خودش بمونه و آسمون صاف آبی. تیرگی مجسمه کنار اون آبی روشن یه سیلوئت قوی و دراماتیک ساخته، و لبه‌ی راست کادر هم یه کم نور خورده؛ یه امضای کوچیک دیگه از اسمنا.
´´´´´´´´´´´´´´
On our way back to the bus terminal, by the Radbuza River, we came across this statue. I later found out it’s part of a sculptural group by Rudolf Svoboda, a well-known Czech sculptor. It was built in 1983 as the Czechoslovak-Soviet Friendship Memorial, in front of a bank building. After the fall of communism, its marble obelisk was rededicated as a memorial to the victims of communist terror. Interestingly, there’s no name or signature of the artist anywhere on the work. A female figure with a firm, serious gaze, with a sharp, angular shape, like a wing or a flag, bursting out beside her. I shot it from below so only the statue and the clear blue sky remain. The dark statue against that light blue creates a strong, dramatic silhouette, and the right edge of the frame caught a bit of light leak; another little signature from the Smena.

و این آخرین فریم حلقه‌ست: مجسمه‌ی مادری که داره با بچه‌ش بازی می‌کنه، روی پایه‌ی یه فواره. این بار نور از پشت می‌تابید و مجسمه تقریباً به یه سیلوئت تبدیل شد، با یه هاله‌ی مه‌آلود از نور خورشید که وسط کادر پخش شده. پشتش درختای سبز، ساختمون‌های قدیمی و یه ماشین نقره‌ای پارک‌شده‌ست. بعد از یه روز پر از کامیون‌های غول‌پیکر و گرمای کلافه‌کننده، تموم کردن حلقه با یه صحنه‌ی آروم و مهربون مثل این، بهترین پایان بود. بعدش هم که رسیدیم به اتوبوس و ماجرای اون پیچ سفت عقب‌زدن فیلم!
====
And this is the last frame of the roll: a statue of a mother playing with her child, standing on a fountain pedestal. This time the light came from behind, turning the statue almost into a silhouette, with a hazy glow of sunlight spreading across the middle of the frame. Behind it are green trees, old buildings, and a parked silver car. After a day full of giant trucks and exhausting heat, ending the roll with a calm, tender scene like this was the perfect finish. Then came the bus, and the story of that stiff rewind knob!